0

Terug van weggeweest

Aanvankelijk zag ik er wel tegenop, maar toen we eenmaal in die benauwde metalen buis zaten, viel alles me mee. De buis leek ineens minder benauwd, de stoelen waren best comfortabel en eenmaal in de lucht bleek Amélie vliegen helemaal niet zo afschuwelijk te vinden. Ze trapte volledig in mijn geruststellende afleidingsmanoevres en keek vol ontzag naar buiten, naar de kleine huisjes en de grote propellor. En door mijn pogingen het vliegen voor haar leuker te maken, zakte mijn eigen zorgen ook wat weg. Lees verder

0

En het sneeuwde in Rome

Ongeveer een jaar geleden leerde ik Stefan van Dierendonck en zijn vrouw onafhankelijk van elkaar kennen. Hem kwam ik tegen op een lokale netwerkborrel, haar met zoon Ruben bij het babyzwemmen. Indertijd was Stefan bezig de laatste hand te leggen aan zijn tweede roman: En het sneeuwde in Rome. De tweede is de moeilijkste. Het afgelopen jaar heb ik Stefan beter leren kennen, zijn werk van een afstandje mogen volgen. En ik ben ook steeds meer gaan uitzien naar dat boek. In de tussentijd las ik En het regende brood. Een mooie roman, maar niet een voor mijn top-10: er was veel afstand. Lees verder

1

Ochtendmist

De dag is een paar uur oud. Mijn tuin loopt over van prachtige kleuren. Alles bloeit. Het is een oord van hoop en schoonheid. Om die exotische pracht hangt een dunne mistsluier. Deze wereld bestaat bij de gratie van kwetstbare evenwichten. Voor al het mooie is er evenveel lelijkheid. Voor al het goede is er precies zoveel slechts. Die balans is belangrijk. Want een overdaad van wat ook is schadelijk. De mist die in mijn tuin hangt zet de schoonheid van al het fleurigs in perspectief. Het lijkt op het eerste gezicht jammer, zo’n domper. Maar de mist heeft een belangrijke functie. Hij tempert de overmoed van de planten en wijst ze hun plaats. Ze zijn prachtig, maar zeker niet alleen. Een klein beetje vochtige lucht en van al die verzadigde kleuren rest al snel weinig meer dan een paar onherkenbare grijstinten.
Lees verder

0

Een steekje los

Bomen en struiken trekken in een waas aan me voorbij. De trein derdert door de weilanden tussen Den Haag en Gouda. Het heen en weer schudden van de trein lijkt bedoeld om mij op te porren, om me wakker te schudden. In mijn hoofd is het eigenaardig stil. Is het slechts vermoeidheid, of gaat het dieper: misschien leeft diep in mij de angst dat wakker worden onvermijdelijk tot de conclusie zal leiden dat alles slechts een droom was.
Lees verder

2

Buitenlands schoon

Nederland is een klein land. Er wonen nog geen 20 miljoen mensen en minder dan 10 miljoen vrouwen. Er zijn zo’n 800.000 vrouwen in mijn leeftijdsgroep en het grootste deel daarvan is inmiddels onder de pannen. Ik zie net een paar jongens van mijn leeftijd op televisie die uit al die statistieken hun conclusies trokken: in Nederland was geen vrouw meer voor ze te vinden; ze moesten breder gaan zoeken. Uiteindelijk kwamen ze terecht in een voormalige Sovjet-staat om zich te vergapen aan quasi-Russisch schoon.
Lees verder

0

Gespleten geest

Het is voor mij moeilijk te bevatten wat schizofrenie nou precies is. Zoals bij zovelen roept het begrip bij mij in eerste instantie vooral het aforisme “Een schizofreen is nooit alleen” in gedachten. Schizofrenen zijn mensen met vele persoonlijkheden, toch? Natuurlijk weet ik beter. Schizofrenen zijn alleen en hebben geen meervoudige persoonlijkheid. Maar wat zit ze dan dwars? Kennelijk leidt een op honderd mensen aan een gespleten geest. Best de moeite waard om je er in te verdiepen, zou je zeggen. Des te meer als je bedenkt dat ongeveer 1 op de 200 mensen autistisch is en over die problematiek onderhand toch de meeste mensen wel wat weten.
Lees verder

0

Einde van een tijdperk

Vandaag is definitief het doek gevallen voor een tijdperk dat me dierbaar was. Mijn huis is verkocht en ergens in december wordt het overgedragen. Mijn wereld zal er 2014 totaal anders uit zien dan hij er in 2012 uit zag. Mijn droomvrouw en droomhuis zijn dan definitief verleden, mijn werk zal totaal anders zijn en ik vrees dat ik mijn lieve hondje in 2014 ook veel minder zal zien. Het is het einde van een tijdperk en dat einde is me vandaag aangezegd.
Lees verder

1

Klussen aan mijn nieuwe auto

Vorige week maandag kon ik, na wat vertraging, mijn nieuwe auto ophalen. De plaatselijke Skoda-garage had mijn kleine Citigootje mooi opgepoetst en feestelijk in de winkel voor me klaargezet. Attentheid is notoir routineus in de autohandel: kopjes koffie zijn daar het schoolvoorbeeld van, maar ook bij levering van nieuwe auto’s blijkt de rol van welgemeende attentheid grotendeels door automatismen te zijn overgenomen. De kleine witte mobiel stond in de winkel met een grote, witte strik van tule op het dak. Feitelijk zag de auto (wat jammer dat er geen foto’s zijn om het te bewijzen) er daardoor uit als een bruidje: helemaal in het wit, met een sluier op het hoofd. De sleuteloverdracht kreeg daardoor iets pijnlijks: alsof ik werd uitgehuwelijkt aan een vierwieler. Ook aan bruidsuikers bleek te zijn gedacht: een grote pot dropjes vervulden die functie.
Lees verder