0

Rust, regelmaat en prestige

Sinds afgelopen maandag heb ik weinig gedaan. Min of meer noodgedwongen. Ik moest me een beetje rustig houden van de dokter. Op zich is een beetje rust en regelmaat wel lekker, maar een beweeglijke geest als de mijne gaat zich dan toch al snel vervelen. Hoewel ik me nog niet helemaal top voelde, ben ik vanmiddag toch maar weer naar mijn werk gegaan. Toen ik vanavond thuis kwam, lag er een brief van ‘Prevend’ op de mat. Prevend is een club van mensen die niet kunnen spellen en zich mateloos druk maken over verzuim, het is triest om te weten dat nooit zal weten wat de games van P4RGaming zijn.
 
Ofschoon ik een hele heldere verklaring voor mijn afwezigheid gegeven had, zijn ze toch bang dat er misschien een patroon in mijn ziekmeldingen zit. Of ik op het matje wilde komen, zodat we "samen kunnen werken aan minder verzuim". Ik zal ze moeten teleurstellen, want m’n andere verstandskies moet er ook uit. Er is dus een patroon en het is dan ook onvermijdelijk dat we ons daar eens even grondig over nadenken. Misschien moeten we een reïntegratieplan maken. Of misschien moet ik tijdelijk maar wat minder gaan werken? Laatste keer heb ik ze een boze brief geschreven. Dat is me op een reprimande van de personeelsfunctionaris komen te staan. Dit keer onderga ik het maar lijdzaam.
 
Ik was gisteravond trouwens nog even naar de film. "The Prestige" ditmaal. Een vriendin van me had hem warm aanbevolen en met enig recht. De titel kon ik niet helemaal plaatsen, maar het blijkt dat ‘prestige’ de goochelaarsbenaming is voor de clou van een truc. Het kon dus niet missen of de film was zelf een grote goocheltruc. Jammer genoeg was het eindje een beetje scooby-doo’erig (een vent die z’n baard afdoet en een ander blijkt te zijn), maar ik heb evenzogoed twee uur lang genoten van de sfeer en trucs. Lees verder

0

Eruit! (2)

Hij is eruit! En het was verbazingwekkend eenvoudig. Een beetje boren en een beetje wroeten… langer dan 5 minuten zal het niet geduurt hebben. De chirurg vroeg of ik hem nog wilde hebben. Wat moet je nou met een verstandskies? Over het nut ervan als hij in je kaak zit, is men het al niet zo erg eens, maar het nut van zo’n kies aan een kettinkje of in een doosje…?
 
Ik heb best een grote mond, maar op het moment pas ik een beetje op hem tever open te trekken. Normaal gesproken ben ik daar ook wel voorzichtig mee, bang om iemand te kwetsen. Maar nu is het vooral een fysieke beperking die me tegenhoudt. En angst om mezelf te kwetsen, bovendien. Ik was al gewaarschuwd. Op het stenciltje dat de assistente me gaf was al zoveel te lezen of mijn mond zou een tijdje wat tegenstrubbelen. Hopelijk is het morgen beter. Ik heb zin om in dingen te bijten… Lees verder

0

Een ander leven

Ik heb mijn kans gemist. Vannacht had het kunnen gebeuren. Maar ik verspeelde mijn beurt, ik liet de buit voor een ander achter. Wat bezielde me? Het was zo makkelijk. Ze was zo makkelijk. Zat van al het bier en de flauwe gesprekjes die ze kennelijk al twee uur had geconsumeerd, drukte ze haar morsige boezem tegen me aan. "Ik had van de week mijn eerste rijles." Ze reed tegen m’n bovenbeen op. "Ik mocht meteen al de brug over." Ze bracht haar hoofd dichter bij het mijne. "Donderdag heb ik weer rijles." Wellustig friemelde ze wat aan haar haar. Ik was aan zet. Naar ik me heb laten vertellen was dat het moment waarom de avond draaide. Een begerige vrouw die kronkelend om een beetje eenvoudige aandacht vraagt. Een vrouw die er zonder zich nog om haar trots te bekommeren gewoon om vraagt bemind te worden.
 
Ik wende me tot de barman, bestelde 3 biertjes en een colaatje voor mezelf. Die ‘move’ ging weliswaar ten kosten van mijn ‘score’ (ik stond nu 3-1-0 achter), maar redde mijn eer en die van een iets-te-achteloos meisje. Waarschijnlijk begrijp ik het gewoon allemaal niet. Ik leef in een andere wereld. Een wereld waarin je je zegeningen telt in plaats van de grietjes die je achteloos je tong hebt aangeboden. Misschien word ik nog eens volwassen en leer ik scoren als een echte man. Tot die tijd zal ik me moeten behelpen met de kleine romantiek in deze grote wereld… Lees verder

0

Machteloos, onwetend

Vragen stellen is goed. Of dat is me althans geleerd. Jonge mensen moeten kritisch zijn. Dat is me aanbevolen. Als je iets niet begrijpt, laat van je horen. Dat klinkt zo verstandig. Maar nu zit ik ermee. Al een aantal dagen word ik gekweld door een listige vraag. Voordat de vraag in me opkwam, was mijn leven overzichtelijk. Ik was even onwetend als nu, maar besefte me dat niet. Nu ik weet hoezeer ik in het duister tast, pas nu voel ik me dom en onmachtig.
 
Want sommige vragen laten zich niet zo eenvoudig beantwoorden als ze zich laten stellen. Gisteren had ik een college waarvan de volle twee uur benut werden om een bepaalde soort logica uit te leggen. Het bleek niet moeilkijk om een logica te verzinnen. Het bleek ook verrassend eenvoudig om wat logische symbooltjes aaneen te rijgen. Maar dan de vraag naar de betekenis van het opgeschrevene… Dat bleek verbazingwekkend moeilijk te beantwoorden. Hoe kan het dat de som van twee eenvoudige handelingen zo’n moeilijk vraagstuk oplevert?
 
Zo is het ook met mensen, denk ik. Het leven van een mens op zich is best overzichtelijk. Als je maar zorgt dat je darmen bezig blijven, komt alles wel in orde. Maar voeg twee mensen samen en de grootst mogelijke problemen ontwikkelen zich. Ze vinden elkaar al dan niet leuk, vragen zich af of de ander ze al dan niet leuk vindt, ze vragen zich af wat ze nou eigenlijk voelen en wat ze alleen maar denken. Zulke lastige vragen doen zich helemaal niet voor in het leven van een onsamengestelde ziel. Waarom neem ik eigenlijk niet gewoon genoegen met een eenvoudig, overzichtelijk bestaan? Is het de aard van het beestje…? Lees verder

0

Meer dan ik heb

Jarenlang had ik voor mezelf het idee dat het ‘not done’ is om anderen om hulp te vragen. Dat deed ik dus ook niet. Toen mijn vader overleed en ik hulp van een psycholoog kreeg aangeboden, heb ik hem geweigerd. Hulp aanvaarden doet afbreuk aan… Ja, aan wat eigenlijk? Het is een vraag waar ik nog steeds het antwoord niet op weet. Wat verlies je als je iemands hulp aanvaardt? Trots misschien. Maar wat levert trots op behalve een ellendig gevoel in je buik? Misschien is het een soort angst om faalbaar te zijn. Hulp aanvaarden is je eigen onvermogen bekennen. Het is bijna net zoals met nare gedachten: zolang je ze niet opschrijft of uitspreekt, bestaan ze niet.
 
Als je pubers zou moeten illustreren wat de betekenisnuance tussen de koppelwerkwoorden ‘hebben’ en ‘zijn’ is, dan zou het makkelijkste voorbeeld zijn dat wat ik mezelf zo vaak voorhoudt: "Wat ben ik toch een enorme lul!" Ik verwijt mezelf dat best vaak. En het is ook waar. In al mijn grootheidswaan trap ik regelmatig iets kleins en moois kapot. Zo wijs als ik soms denk te zijn, zulke domme dingen roep ik vaak. Zo oud als ik meen dat mijn ziel is, zo infantiel zijn de plannen die ik met enige regelmaat verzin. Net heb ik weer een uur zitten leuteren, op zoek naar het beste ‘plan’ om mijn ‘doelen’ te bereiken. Als er een prijs voor zelfingenomenheid in het leven geroepen wordt, dan lijkt het me terecht dat ze hem naar mij vernoemen… Lees verder

0

Onder het mes

Gek genoeg dacht ik dat een operatie zoiets kon zijn als: uitkleden, spuitje, beetje snijden hier en daar, wakker worden, in de ogen van een mooie zuster kijken en weer naar huis. De dokter die ik vanmiddag sprak bevestigde wel de hoofdlijnen van mijn visie, maar wist daar nog een aantal interessante, maar minder prettige zaken aan toe te voegen: wachten, zetpil, tampons in je neus, overgeven, pijn, twee weken ellende. Toch grappig hoe zo’n toevoeging van iets leuks iets afschuwelijks kan maken. Nou ja, niks meer aan te doen.
 
Wel fascinerend dat ik straks twee dagen lang met tampons in mijn neus mag lopen. Het is een unieke kans om kennis te maken met het leed dat de vrouwheid al een kleine 80 jaar ervaart. Ik stel me zo voor dat het inbrengen van de tampons niet zoveel problemen zal geven. Waarschijnlijk gebeurt dat nog terwijl ik slaap. Maar als dan twee dagen later de tampons weer uit mijn neusgaten getrokken worden, dan komt vast en zeker de grote confrontatie: wat er maagdelijk wit in gegaan was, komt er dan vol met bruinrood, opgedroogd bloed weer uit. Ik moet er trouwens wel even erg in hebben aan de chirurg te vragen of hij die touwtjes van de tampons af wil knippen. Lijkt me heel onhandig met eten als er van die draadjes voor je mond bungelen… Lees verder

0

Schoon leeg

Potverdorie, wat een dag. Ik vertrok vanochtend om 7 uur. Nu, 12 uur later, wacht ik op mijn pizza. Ik ben net thuis. Als je rekent dat mijn reistijd vandaag niet meer dan een uur was, dan heb ik best lang op mijn werk gezeten. Het was de moeite waard, maar ik voel me nu uitgeknepen als een Ballerinadoekje.
 
Vanmiddag heb ik nog even zitten snikken aan het water. Weet niet goed waarom. Er zat een onrust in me die er na een ochtend lang vergaderen uit moest. Hoe het precies zit weet ik niet, maar verandering vergt kennelijk nogal een emotionele inspanning. Het was echt een prima dag vandaag, niets op aan te merken. Maar die spanning moet er ergens toch uit. Het voelde wel als een overwinning. Een mijlpaal bijna. Maar morgen zal ik wel van tenminste twee mensen te horen krijgen dat ik dat soort revelaties beter niet op kan schrijven. Kinderachtig om de schuld bij mij te leggen. Ze moeten dat soort uitspraken maar gewoon niet lezen… Lees verder

0

Stom toevallig expres

Ik was bij Michelle van’t weekend. Het was heel gezellig en ik heb me weer kostelijk vermaakt. Dat is geen nieuws, het is eerder een plakkerig goedje dat aan haar kont hangt (over welk lichaamsdeel overigens geen kwaad woord!). Wat ook aan haar plakt, maar nog pas sinds kort, is Utrecht. Ze woont sinds een maand of wat in een stad die sinds dit weekend een aantal anonieme briefjes rijker is.
 
Onderweg naar Utrecht, een treinreis die heel kort kan lijken in een gezellige coupé en tergend lang duurt in het gezelschap van een stel schreeuwlelijken, heb ik me stierlijk zitten ergeren aan een tweetal luidruchtige heren. Een walkman had ik niet bij me, het boek had ik nog niet gekocht en tegenover me zat geen sappige dame om me gedurende de treinreis mee te vermaken. Een weldenkende man moet dan dus zijn vertier zoeken in een andere verheffende bezigheid. Zo kwam ik er dus gistermiddag toe een stuk of vijf gezellige, maar anonieme briefjes aan mijn medemens te schrijven. De strekking van de briefjes is niet zo van belang (ik zou zeggen, probeer er een te pakken te krijgen als je écht graag wilt weten waarover ze gaan), maar ik heb ze met veel plezier in wat boeken in Utrecht verstopt. De Utrechtenaar die bladert in "Het boek met alle antwoorden", zal blij verrast zijn te ontdekken dat de vraag "Ontmoet ik ooit de man van mijn dromen?" met het boek verrassend eenvoudig beantwoord kan worden… Lees verder

0

Een 7: extra geluk

Het is geen cijfer om overdreven trots op te zijn, maar ik ben er wel blij mee: ik heb een 7 voor mijn eerste tentamen van dit jaar! Het was nogal een moeilijk tentamen en ik had er eigenlijk te weinig voor gestudeerd, maar ik ben heel blij dat ik het toch netjes gehaald heb. En als optimist zou je nog kunnen zeggen dat een 7 halen voor je eerste tentamen ook een vorm van ‘extra geluk’ is. Een 8 of 9 was natuurlijk leuker geweest, maar had niet zo’n ‘gelukkig’ getal geweest…
 
De afgelopen week stond overigens sowieso in het teken van studie. Ik ben druk bezig geweest om mijn afstuderen in gang te zetten. Dat stond op de planning, maar bleek toch nog een hoop werk te zijn. Maar gelukkig is mijn afstudeervoorstel goedgekeurd. En ik heb er ook wel goed vertrouwen in dat mijn vakkenpakket door de examencommissie zal komen. Wel een opsteker. Jammer genoeg heb ik nu wel een beetje last van m’n hoofd en mijn maag. Spanning, waarschijnlijk. En, o ja! ik word volgende maand aan mijn neus geopereerd… Lees verder

0

Een man

“Het schemert nog. Een eenzame man steekt de straat over. Nog voor hij het zebrapad helemaal af is, rijdt een auto op een gemoedelijk drafje achter hem langs. Eenzaamheid is voor deze man geen probleem. Het is een deel van hem. Elk mens bestaat uit vele delen, sommige daarvan vervullen hem met trots, andere probeert hij als iets beschamends aan ieders zicht te onttrekken. Maar voor deze man is eenzaamheid het enige deel dat er wezenlijk toe doet. Het is wat hij koestert. Lees verder