0

Machteloos, onwetend

Vragen stellen is goed. Of dat is me althans geleerd. Jonge mensen moeten kritisch zijn. Dat is me aanbevolen. Als je iets niet begrijpt, laat van je horen. Dat klinkt zo verstandig. Maar nu zit ik ermee. Al een aantal dagen word ik gekweld door een listige vraag. Voordat de vraag in me opkwam, was mijn leven overzichtelijk. Ik was even onwetend als nu, maar besefte me dat niet. Nu ik weet hoezeer ik in het duister tast, pas nu voel ik me dom en onmachtig.
 
Want sommige vragen laten zich niet zo eenvoudig beantwoorden als ze zich laten stellen. Gisteren had ik een college waarvan de volle twee uur benut werden om een bepaalde soort logica uit te leggen. Het bleek niet moeilkijk om een logica te verzinnen. Het bleek ook verrassend eenvoudig om wat logische symbooltjes aaneen te rijgen. Maar dan de vraag naar de betekenis van het opgeschrevene… Dat bleek verbazingwekkend moeilijk te beantwoorden. Hoe kan het dat de som van twee eenvoudige handelingen zo’n moeilijk vraagstuk oplevert?
 
Zo is het ook met mensen, denk ik. Het leven van een mens op zich is best overzichtelijk. Als je maar zorgt dat je darmen bezig blijven, komt alles wel in orde. Maar voeg twee mensen samen en de grootst mogelijke problemen ontwikkelen zich. Ze vinden elkaar al dan niet leuk, vragen zich af of de ander ze al dan niet leuk vindt, ze vragen zich af wat ze nou eigenlijk voelen en wat ze alleen maar denken. Zulke lastige vragen doen zich helemaal niet voor in het leven van een onsamengestelde ziel. Waarom neem ik eigenlijk niet gewoon genoegen met een eenvoudig, overzichtelijk bestaan? Is het de aard van het beestje…? Lees verder

0

Meer dan ik heb

Jarenlang had ik voor mezelf het idee dat het ‘not done’ is om anderen om hulp te vragen. Dat deed ik dus ook niet. Toen mijn vader overleed en ik hulp van een psycholoog kreeg aangeboden, heb ik hem geweigerd. Hulp aanvaarden doet afbreuk aan… Ja, aan wat eigenlijk? Het is een vraag waar ik nog steeds het antwoord niet op weet. Wat verlies je als je iemands hulp aanvaardt? Trots misschien. Maar wat levert trots op behalve een ellendig gevoel in je buik? Misschien is het een soort angst om faalbaar te zijn. Hulp aanvaarden is je eigen onvermogen bekennen. Het is bijna net zoals met nare gedachten: zolang je ze niet opschrijft of uitspreekt, bestaan ze niet.
 
Als je pubers zou moeten illustreren wat de betekenisnuance tussen de koppelwerkwoorden ‘hebben’ en ‘zijn’ is, dan zou het makkelijkste voorbeeld zijn dat wat ik mezelf zo vaak voorhoudt: "Wat ben ik toch een enorme lul!" Ik verwijt mezelf dat best vaak. En het is ook waar. In al mijn grootheidswaan trap ik regelmatig iets kleins en moois kapot. Zo wijs als ik soms denk te zijn, zulke domme dingen roep ik vaak. Zo oud als ik meen dat mijn ziel is, zo infantiel zijn de plannen die ik met enige regelmaat verzin. Net heb ik weer een uur zitten leuteren, op zoek naar het beste ‘plan’ om mijn ‘doelen’ te bereiken. Als er een prijs voor zelfingenomenheid in het leven geroepen wordt, dan lijkt het me terecht dat ze hem naar mij vernoemen… Lees verder