0

Boog

Er ligt een hamer op een stapel post. Gisteravond heb ik die hamer geleend van de buurman om er mijn nieuwe kastje mee af te maken. De achterwand moest gespijkerd worden. Mijn gereedschapskist staat ver weg in het huis van een mooie vrouw. Gelukkig heb ik een aardige buurman. Morgen ga ik de gereedschapskist ophalen. Of althans, ik hoop eraan te denken het ding weer mee terug te slepen. Mijn bank is stuk en moet gerepareerd worden. Een man zonder gereedschap is een bloem zonder hart. Wij mannen ontlenen ons bestaansrecht aan ons praktische nut. We zijn net zo min noodzakelijk voor het voortbestaan van de wereld als een elektrische schroevendraaier: het scheelt je alleen een lamme hand, maar zonder komt de klus toch ook wel klaar.
 
Een paar dagen geleden kreeg ik een brief van de bloedbank. Of ik wilde overwegen mezelf ook als donor voor bloedplaatjes en beenmerg aan te melden. Het ‘oogsten’ van beenmerg is een stuk ingewikkelder dan het domweg geven van bloed. Je moet er een paar dagen vrij voor nemen en wordt gehospitaliseerd. Wel iets om even goed over na te denken. Het levert je per slot van rekening niks op. Heb het formulier ingevuld. Als ik kan helpen, wil ik helpen. Het lijkt de enige logische keus. Stiekem ben ik bang ooit gebeld te worden voor de ‘oogst’. De procedure is niet pijnvrij. Het schijnt heel duur te zijn om iemands bloedgroep vast te stellen voor dit soort transfusies. De kans dat je ooit moet geven is klein, maar niet denkbeeldig. In gedachten zie ik al voor me hoe ik tijdens een vakantie word gebeld: "Meneer de Wit, er ligt hier een vrouw in absolute nood, zou u misschien wat beenmerg kunnen missen?"
 
Ik zou liever een vrouw helpen met mijn merg dan een man. Is dat eigenlijk niet raar? Ik realiseer het me nu pas. Niks tegen mannen, maar als er geleden moet worden, dan toch het liefst voor een vrouw. Mannen moeten maar voor zichzelf zorgen. Ik ben hopeloos, besef ik me. Men mag hopen dat er ook wat modernere mannen gemaakt worden. Of toch in elk geval wat minder gecompliceerde exemplaren.
 
Hmm. Ik vind haar echt leuk. Haar moeder bevestigde me per mail dat ik er niet ver naast zat. Ik voelde me een beetje betrapt. Het maakte dat ik me afvroeg waarom ik me gedachten hier opschrijf. Voor wie doe ik dat eigenlijk? Ik vind het prettig om m’n gedachten zo nu en dan op te schrijven. Iemand vroeg me eens waarom ik dan niet gewoon een dagboek bijhield. Om een of andere reden heb ik het gevoel dat een dagboek voor mij niet zou werken. Er zijn niet veel mensen die lezen wat ik schrijf, maar het feit dat die mensen er zijn lijkt wat relevantie aan mijn bevindingen toe te voegen. Stiekem droom ik ervan ooit toneelspeler te worden. Het publieke leven trekt me. Ik vind je leuk! Lees verder

0

Wonder

Ik beweeg wat met mijn hand. Een gedachteloze beweging. Erg goed stil zitten kan ik niet. Vaak ben ik me er niet van bewust, maar er beweegt altijd wel iets aan me. Is het niet mijn hand, dan is het mijn voet. En lijk ik dan stil te zitten, dan draaien de raderen in mijn hoofd op volle toeren. Vanuit mijn ooghoek zie ik een grote schaduw bewegen. Het is gek, maar zonder ernaar te kijken, valt je zoiets toch op. Een oerinstinct waarschijnlijk. Voorkomt dat je door een eng beest wordt opgegeten. Het duurt even voordat ik doorheb dat de schaduw bij mijn hand hoort. Eerder op de avond heb ik mijn bureaulamp versteld (ten faveure van mijn webcampubliek); in de nieuwe stand is het een hinderlijke projectielamp geworden.
 
Gisterochtend, het was toen nog een doordeweekse vrijdag (of was het dan al eergisteren?), ben ik wel vijf keer wakker geworden. Het precieze aantal keren heb ik niet onthouden, maar het was vaak. Vijf keer wakker worden op een dag en de ene keer nog prettiger dan de andere. Er gaan maanden voorbij dat zulks me niet gebeurt. Een klein wonder.
 
Vandaag ben ik bij de Ikea geweest. Voor een nieuwe kast en stiekem ook om een nieuwe bank te zoeken. Banken zijn belangrijk in een mensenleven. Ongemerkt breng je veel tijd door op je bank: zittend, liggend en knuffelend, etend, drinkend en lachend. Het is dus zaak een nieuwe bank niet zomaar te kopen. Dat moet zorgvuldig gedaan worden. Grappig dat je sommige dingen bijna achteloos koopt (zoals een tube tandpasta; ik let nooit op het merk), terwijl je over andere dingen lang twijfelt en nadenkt. Gisteravond was ik op een feest waar er in vrouwen werd geknepen als in tubes. Merkwaardig… Lees verder

0

Eindeloos

Drie weken zijn er voorbij gegaan. Vandaag is het precies een maand geleden dat ik haar voor het eerst ontmoette. De afgelopen weken waren een aaneenschakeling van schier eindeloze momenten. Ik kan me haast niet meer voorstellen hoe mijn leven er voor die tijd uitgezien moet hebben. Wonderlijk, niet?
 
Ze is heerlijk. Absoluut heerlijk. Ik schrijf dat in de wetenschap dat ze mijn woorden zal lezen. Ik voel me klein en onbeduidend als ik me bedenk hoe onbelangrijk mijn gevoel, mijn euforie voor de rest van de wereld is. Voor mij is het of er niets belangrijkers is dan dat ene heerlijke gevoel. Alsof het een ontmoeting met de paus is, kijk ik uit naar ons volgende weerzien. Morgen alweer.
 
Straks gaat ze een week op vakantie. Moet ik misschien niet een overlevingsplan gaan maken? Sinds ons eerste rendez-vous heb ik haar nooit langer dan een paar dagen uit het oog verloren. Ik vraag me haast zenuwachtig af of ik nog wel zal weten hoe me alleen te redden…
 
De afgelopen dagen was ik moe van alle indrukken. Bijna murw. Ik merk dat ik inmiddels wat uitgeruster ben. Het gordijn van stroefheid en gedachteloosheid dat met de vermoeidheid gepaard ging is aan het optrekken. Erachter vandaan komt dat knagende gevoel van verliefdheid. "Waar is ze? Waarom is ze niet hier? Oh was ze maar hier…" Nog één nachtje slapen.
 
Ik vind haar leuk en ze weet het. Ze is leuk.
 
Met enige compassie voor mijn ‘Umwelt’ die al mijn gekwijl moet aanzien en aanhoren besluit ik maar met een bescheiden (en amper gemeend) ‘sorry’. Sorry voor mijn afwezige blik, sorry voor mijn spraakwatervallen, sorry voor het veelvuldig noemen van een naam die anders amper gehoord zou worden. En o ja, sorry voor mijn bezitsdrang, maar ze is van mij alleen! Lees verder

0

Verwijderd

Voor het eerst heb ik een verhaaltje van mijn blog verwijderd. Het was zo’n naargeestig en zeurderig verhaal. Ik heb het een paar keer overgelezen en werd er nog chagenrijniger van dan ik al ben. In plaats van de jeremiëren zou ik gewoon mijn bed in moeten duiken. Precies wat ik nu ook maar ga doen… Lees verder

0

Kroos

Ik zat op de kade. De lucht blauwer dan mijn ogen, de zon feller dan mijn grijns en wind noch zorgen om dat moois te verpesten. Mijn hand drukte haar stem tegen mijn oor. Ze sprak zachte, lieve woorden. Mijn benen bewogen heen en weer in de storm van mijn gedachten. Het kroos voor me veranderde steeds van vorm. Eilandjes vormden zich, soms hele continenten. Maar niemand om dat nieuwe land te bewonen. In gedachten ben ik op een blaadje kroos gestapt en heb er mijn huis gebouwd. Nu drijft het van continent naar continent. Overal thuis en elke dag anders… Lees verder