0

Aandacht

Ik moet ook nog iets schrijven over Parijs. Daar ben ik afgelopen weekend geweest. Met haar, de vrouw die mijn leven binnen is komen fladderen en die er nu genoegen in schept zo nu en dan op mijn schouder mee te reizen naar verre oorden. Ze vindt het leuk als ik haar hier noem en vertel hoe leuk ik haar vind. Wel: met z’n tweetjes naar Parijs was heerlijk. Het deed me het gewone leven compleet vergeten. Parijs is prachtig al had ik misschien vaker om me heen moeten kijken en minder in de ogen van m’n lief.
 
We deelden samen een hotelkamer. Laat dat geen verrassing zijn. Dat is wat je doet als je elkaar leuk vindt: in ruil voor wat warmte ’s nachts ben je bereid je wallen en taddenborstel aan het zicht van de ander bloot te stellen. Ik word ’s ochtends slecht wakker. Het duurt zeker een half uur voordat er met mij een gesprek van enige betekenis gevoerd kan worden. Je kunt dus gerust stellen dat ik nogal een contrast vormde met het moois dat de andere helft van het bed besliep. Ik hoop dat ik niet al teveel gegromd heb.
 
Overigens, het reizen met de metro in Parijs was een waar genoegen! Het is snel, comfortabel en je beleeft nog eens wat. En passant hebben we nog best wat tijd op stations doorgebracht. Eenmaal uit de metrotunnel word je elke keer weer verrast door een nieuw uitzicht. Het Louvre bijvoorbeeld (veel blote mannen en vrouwen daar) of de Eiffeltoren (veel touristen in korte broeken daar) of de Moulin Rouge (veel opblaasbare poppen daar). Maar nu ben ik weer terug. Jammer wel. Lees verder

0

Bella

Laat ik eerst maar eens het een en ander inhalen voor wat betreft mijn vakantiegenoegens. Het was nergens te lezen, dus voor hen die het anderszins nog niet aan de weet gekomen zijn: ik ben bijna twee weken in Italie geweest aan het begin van deze maand. Over het land van de pizza en de Po is al veel geschreven, dus ik zal het niet teveel roemen. Het is inderdaad een prachtig land. Ik heb lang niet alles gezien, slechts een bescheiden deel van het Noorden. Het gebied dat ik bezocht heeft wel iets weg van een trapezium met op de vier hoeken La Spezia, Pisa, Ravenna en Venetie. Allemaal prachtige plaatsten trouwens. En Florence en Sienna. Ook prachtig. En nog veel meer plaatsen, alle prachtig.
 
Ik woon alweer een tijdje op mezelf en mag me dan ook zonder enige twijfel pasta-expert noemen. Maar zoveel pasta als in Italie heb ik thuis nog nooit gegeten. ’s Middags pasta en ’s avonds pasta. En ’s ochtends de warme dampen van een pasta in voorbereiding. Die Italianen zijn ofwel hele grote eters of ze hebben me er gedurende twee weken op pijnlijke wijze van geprobeerd te overtuigen dat overdaad schaadt en ik voorzichtig aan eens aan wat meer variatie in mijn voedingspatroon moet gaan denken. In Italie liep ik eens een supermarkt binnen om er te ontdekken dat van de 6 schappen die de winkel rijk was er een in ’t geheel aan pasta gewijd was!
 
Veel oude dingen gezien ook in Italie. Vooral vrouwen, mannen worden er schijnbaar niet zo oud (of ze blijven gewoon langer goed). En ook wel oude kathedralen. Maar zulke kerken zijn in zekere zin ook wel te vergelijken met oude vrouwen: ze boezemen je veel ontzag in en kunnen je prachtige verhalen vertellen, maar je bent toch blij dat ze niet met bosjes in je achtertuin staan… Lees verder

0

Grip

Er is meer dan een maand verstreken sinds ik hier voor het laatst wat schreef. Hoe kan dat toch? Er bestaat geen wezenlijk onderscheid tussen iemands online en offline identiteit. Zo’n onderscheid kun je wel veinzen, maar alleen een schizofreen zou werkelijk in staat zijn het elektronisch bestaan van het vleselijke te scheiden. Schizofreen ben ik allerminst, en ook ben ik nooit erg ijverig geweest als het erop aan kwam mijn leven te compartimentaliseren, dus het komt nog weleens voor dat ik in het dagelijks leven wordt aangesproken op wat ik aan krabbels op het web achterlaat. De laatste tijd waren dat steeds vaker verwijten. Want net zo min als het al dan niet uitzetten van een mobiele telefoon nog een vrije keuze is, zo is ook het periodiek publiceren uit je voorlopige memoires al lang niet meer een zaak die alleen jezelf aangaat: je moet, of je wilt of niet.
 
Mijn weerstand is gebroken en met de moed der wanhoop schrijf ik dan nu maar een bekentenis: ik ben de grip op mijn leven een beetje kwijt. Alles gaat zo snel en er gebeurt zo veel, dat ik soms vergeet wat echt belangrijk is. En zo kon het dus gebeuren dat ik zesendertig dagen lang geen teken van leven gaf. Ik heb het uitgerekend, want het is me ernst. Maar laat me hier allereerst plechtig beterschap beloven. Mijn zielenroerselen zijn te lang een geheim geweest, ik zal ze delen, openbaren en ter beschikking van de wereld stellen. Wees overigens voorbereid op de penetrant zoete geur van rozenblaadjes, want dat is de lucht die de laatste maanden rondom mijn persoon hangt. Lees verder