0

Erkend zeikerd

Wat zie ik nu! Nog voordat ik afgestudeerd ben, blijk ik al een officiële erkenning voor mijn kwaliteiten te hebben! En van wie; een ware autoriteit! Google heeft mij hoogstpersoonlijk uitgeroepen tot erkend zeikerd en plaatsts vanaf heden gepaste advertenties om die status te onderstrepen. Dus wie mijn gezeur zat is, klikke via een van de charmante Google advertenties even door naar een interessante site met informatie over urineverlies of een bestelformulier om meteen incontinentiemateriaal te ontvangen. Handig! Lees verder

0

Lesjes leren

Vandaag heb ik twee lessen gehad. Op een vrije zondag nog wel! Een nieuwsgierige geest kan zich niet permitteren zich in de weekeindes van lering te onttrekken. Zo doende. Waarover de lessen gingen? We hadden vandaag Judica’s moeder en stiepa op visite. Heel gezellig. En leerzaam dus. Vanmiddag kreeg ik een lesje squash. ‘Lesje’, zoals je ook zegt in ‘iemand een lesje leren’. Niet dat het niet heel instructief was, integendeel. Heb een aantal bruikbare adviezen gekregen. Die wijsheden compenseren toch zeker een groot deel van mijn sportieve nederlaag. Lees verder

0

Kleine verlichting

Gisteren heb ik de hele middag hard gewerkt om de laatste bladzijden van mijn literatuurstudieverslag de deur uit te krijgen. Het voelde als een soort verlichting het ding te kunnen versturen. Wel een beetje naïef, want dit is pas het begin. Het grootste werk moet nog beginnen. Maar ik laat dat geen reden zijn om dit kleine moment ongevierd te laten. Hulde aan mezelf! Lees verder

0

Niet per se de moeite waard

Ik sprak net Judica, terwijl ze buiten met de hond wat probeerde te ontspannen. Met enige trots meldde ik haar al één bladzijde geschreven te hebben. Het is nu elf uur en ik ben ruim een uur op de TU, dus echt een slecht resultaat is het niet. Toch vraag ik me af of dat wat ik geschreven heb nu wel zo de moeite waard is. Afstuderen is een proeve van bekwaamheid en op z’n best een heel klein stapje voorwaarts voor de wetenschap. Het aantal mensen dat mijn werk, waarop ik nu al maanden ploeter, uiteindelijk zal lezen is waarschijnlijk op de vingers van één hand te tellen. En een lezer, mijn afstudeerbegeleider, bekende zelfs dat hij bij het lezen nog tamelijk selectief was geweest en bepaalde delen ‘diagonoaal’ had gelezen. Lees verder

0

B-kijk het maar

Even kort – want mijn lief wacht op me op het station – de resultaten van een dag ploeteren. Vandaag heb ik weer 5 bladzijdes aan mijn literatuurstudieverslag toegevoegd. Het was een buitengewoon zware bevalling. Het is niet erg enerverend en het kost me dan ook moeite de ogen open te houden en me niet af te laten leiden. Ben niet ontevreden over het resultaat. En al wie het daar niet mee eens is? Die b-kijkt het maar! Lees verder

0

B-kijken

Vanochtend, op de fiets van station Delft Zuid naar de campus, heb ik dingen gezien die ik eerder zo nog niet gezien had. Ik fiets het stukje van amper 5 minuten al sinds maart en werkelijk nieuwe dingen heb ik dan ook niet ontdekt. Het is meer dat ik vanochtend beter gekeken heb dan normaal. Hoeveel neem je ongemerkt niet voor lief als je om je heen kijkt? Een paar jaar geleden was er in de late uurtjes een advertorial op tv te zien waarin werd beweerd dat iedereen een fotografisch geheugen kon trainen. De verkoper had zelf naar verluid de cursus al gedaan en beweerde dat hij zich bijna alles wat hij toevallig op z’n wandelingetje naar de studio had gezien voor de geest kon halen. Lees verder

0

Hoe anders?

Ik had mezelf vanochtend voorgenomen tegen het eind van de dag eens te inventariseren hoeveel werk ik gedaan gekregen heb. Hedenmorgen kampte ik met wat motivatieproblemen. Vrij ernstige problemen zelfs, want ik kwam pas laat op de ochtend, zeg maar gerust begin van de middag echt op gang. De harde cijfers: aan het eind van een dagje schrijven heb ik vier pagina’s aan mijn literatuurstudieverslag toegevoegd. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat er daarvan wel één gevuld is met afbeeldingen. Geen overweldigend resultaat, maar slechter kan het toch ook. Lees verder

0

Anders

Vorige week was ik bij de opticien voor een nieuwe bril. Na lang wikken en wegen en interessante discussies met zowel de verkoopster als Judica, wist ik twee monturen uit te zoeken: een gewone bril en een zonnebril. De verdere afhandeling werd overgedragen aan meneer de opticien. Hij was niet echt een humorist, maar toch vriendelijk. Na een formuliertje of drie ingevuld te hebben kon ik helaas de behoefte niet meer onderdrukken de beste man naar zijn naam te vragen. "U heet zeker geen Hans, toevallig?" De opticien toonde zich veerkrachtig in zijn ontkenning en antwoorde zelfs met een smakelijke anekdote. Lees verder