MiniMe

Een gewone zaterdag. Voor sommigen dan, want onze zaterdag was, zoals veel dagen tegenwoordig, bepaald niet normaal. Sinds we halverwege 2008 aan onze wereldreisplannen begonnen zijn, is elke dag bijzonder. Deze zaterdag was dus een wereldreiszaterdag. Werelds.

Deze weekendse werkdag hebben we vanachter het beeldscherm onze reis geregeld. Details, weliswaar, maar geen onbelangrijke zaken. Judica heeft contact gelegd met optie 3 op onze lijst met potentiële Moskovitische logeeradressen. Ons hotel in Peking is inmiddels geregeld en voor een klein probleem dat we voorzagen met het opladen van Judica’s camera hebben we ook een elegante oplossing/gadget gevonden.

Wat een kleine wereld is het toch. Alles kan vanuit de luie stoel worden geregeld. Alleen het eigenlijke reizen moet – hoe armoedig! – nog steeds buiten gedaan worden. Dat betekent dus afzien, vieze voeten krijgen en pas ‘s avonds vanuit de luie stoel vanaf de foto’s de dag beleven. Hmm. Wat doet een mens zichzelf aan ;)

Oh, en vandaag heb ik mijn MiniMe opgeschoond en reisklaar gemaakt. Te laat nu om nog terug te komen op mijn beslissing om een mini-laptop mee te nemen naar het verre Oosten (waarvandaan het kleinnood waarschijnlijk ook komt). Sinds vandaag draait daar Windows 7 op en dat bevalt uitstekend! Alles werkt snel en soepel en ziet er allemaal heel gelikt uit. Alleen die kleine toetsjes blijven wennen. Elk vijfde woord dat ik probeer op het scherm te krijgen, raken mijn vingers in de knoop: don’t mini me!

Kleine aanpassing

Tegen het licht van de grote geldinzameling die vandaag de media beheerst heb ik vandaag en gisteren weer wat werk aan de website verzet. Perfectionisme is er vooral de oorzaak van dat de site wel nooit helemaal af zal komen, maar leuk wordt het toch zeker wel. Zo is er een mini-kaartje bijgekomen dat van elk bericht precies aangeeft waar het vandaan komt. Voorlopig kopen alle berichten nog uit ‘s-Gravendeel, maar binnen 5 weken hopen we daar verandering in te brengen.

Vandaag ook voor het eerst sinds een week weer naar het werk geweest. Daar begint het slijten van mijn contractdagen langzaam aan ook voelbaar te worden. Met enige regelmaat vraagt een collega mij: “Hoe staat het met de voorbereidingen voor de reis?” Met een kriebelend gevoel ergens tekort te schieten beken ik dan dat er niet zo heel veel meer te regelen valt. Het meeste is ook geregeld, denk ik. Hoeveel moet er geregeld worden? Gewoon gaan met die banaan, toch?

Oja, nog een mantouxtest laten doen. Ik dacht daarbij aan een krasje in de arm met een snel antwoord op de vraag of ik TBC heb, maar dat blijkt een verouderd beeld. Het werd een intradermale injectie! Mijn hemel, wat een toestand. En maandag dan terugkomen voor de uitslag. En dat dient met letterlijk op te vatten, begreep ik. De test zorgt voor huiduitslag als ik TBC heb. Voorlopig nog niets te zien. Geen verrassing.

Noch smaak

Afgelopen weekend hebben we maar weer eens verhuisd. Het verplaatsen van spullen, het liefst in dozen, is een hobby van ons aan het worden. De afgelopen maanden hebben we al zo vaak met allerhande ingepakte rotzooi lopen zeulen dat ik me bij mijn belastingaangifte vanmiddag echt even afvroeg of ik mijn beroep niet naar ‘verhuizer’ zou moeten laten veranderen.

Onze huisraad staat nu verspreid over het land. Een deel nog hier in ‘s-Gravendeel en een groter deel opgeslagen in een oude koelcel in Den Bommel (een dorpje met in het hart een bronzen beeld van heer Ollivier B. Bommel). Onze koelcel heeft nummer 29. Hetzelfde nummer als ons huis hier in ‘s-Gravendeel en ook de dag waarop Judica en ik geboren zijn. Een fijn toeval.

Nu ga ik een avondmaaltijd bereiden op ons anti-kraak kookstel. Wat ons huis misschien noodgedwongen aan smaak moet ontberen, probeer ik dan nog in de maaltijd te brengen. Meestal met niet al teveel resultaat. Evengoed waardeer ik in deze koude, barre dagen ons (tijdelijke) dak des te meer.