“Dive from hell”

Gisteren hebben we al heel wat mensenlevens gered, maar dat was feitelijk kinderspel vergeleken met de goede daden die we vandaag verricht hebben. Onze tweede dag van de Rescue Diver cursus stond in het teken van het ‘echte werk’. Vanochtend eerst in ondiep water een paar bewusteloze duikers naar het strand slepen. Het was een heel gedoe en gesjouw. Terwijl we de duikers (Gloria en Misha waren vrijwilligers) mond-op-mond beademden, moesten we hen en onszelf ontdoen van hun duikuitrusting. Daarna mochten ze als aardappelzakken op onze rug gehangen mee het strand op. Het is hier op het eiland zonder uitzondering warm, dus je kunt je voorstellen dat ons bij al dit gehannes behoorlijk het zweet uitbrak.

Al een paar dagen wordt door duikinstructeur Ed gefluisterd over de ‘dive from hell’, het epitoom van ellende onder water. Of althans, zo werd het gepresenteerd. In werkelijkheid bleek het vooral dolle pret. Met z’n vijven gingen we op pad voor een ‘hele gewone’ duik. Al bij het optuigen op de boot werd er druk gespeculeerd op wat er allemaal los en mis zou kunnen gaan. Eenmaal onder water kregen we de volle laag: volgelopen maskers, paniek, wegdrijvende flippers, een stikstofdronken duiker die vissen probeert te beademen, vechten onder water, verloren loodgordels, gaat u zo maar door. Gelukkig waren we er telkens op tijd bij en konden we al het gesimuleerde leed op deskundige wijze verhelpen. We zijn kortom geslaagd voor de test, nota bene bij slecht zicht in troebel water!

De Nederlandse enclave die Impian Divers heet stond vandaag natuurlijk voor nog een andere uitdaging: Nederland-Denemarken. Voor zover er onder personeel en studenten animo was (verbazingwekkend veel duikers hebben een hekel aan voetbal) toog iedereen naar de ‘Safety Stop Pub’ om in alle comfort en veiligheid in de wedstrijd te duiken. Ondergetekende is geen groot oranjefan en kwam daarom pas na een kwartier in de tweede helft het cluppie versterken. Er werd ingetogen gejuicht en op gepaste wijze genoten, dit alles natuurlijk onder het genoegen van heel wat… water! Want duikers zijn verantwoordelijke mensen.

Voor de komende dag staat wat ontspanning op het programma. Om ons duiklog tot de vereiste 20 duiken aan te vullen mogen we morgen ‘um sonst’ mee naar een van de favoriete duikplekken om een dubbele diepduik te maken. Dat belooft veel ‘oh en ah’. Om wat terug te doen voor de visjes en het blekende koraal legt de boot daarna nog even aan bij een rif voor wat onderwater schoonmaakwerk. Er ligt helaas nog best het nodige afval tussen de onderwaterflora en dat is goed voor mens noch dier. Dus weg ermee. Morgen dus twee ‘Dives from Heaven’ en een ‘Dive to do well’.

1. Avery als Oranje-hooligan 2. De mini-kombuis van onze boot 3. Instructeur Ed frummelt wat 4. Vlnr; Michiel, Misha, Dennis en Gloria 5. Foto op het bovendek 6. Zicht op zee

Diploma op zak

Met ons kersverse PADI Open Water Diver diploma op zak leek het ons een goed idee het er maar eens een dagje van te nemen. Niks onder water: voor de verandering eens zien wat het eiland boven water te bieden heeft. Onze buurman hier heeft een Internetcafé en verhuurt daarnaast scooters, dus we hebben hem maar eens om geschikte uitrusting gevraagd. Resultaat: een hip uitziend bromding met brede banden.

Koh Tao is nog niet zo heel lang geleden bewoond geraakt en heeft dus nog niet zo heel veel goed begaanbare wegen. Feitelijk is er maar één ‘doorgaande’ weg. Die betonweg loopt van het noorden van het eiland naar het zuiden en verbindt de drie grootste dorpen met elkaar. Ons dorp zit halverwege die ‘snelweg’ en na kort overleg besloten we om maar richting het noorden te gaan. Vijftien minuten later stonden we al aan het einde van de weg. Koh Tao is niet zo groot.

We hebben dus maar even rondgekeken in het dorpje aan het einde van de weg en zijn daarna naar het zuiden gereden. Tien minuten later kwamen we ook daar aan het einde van de weg. Het huren van een scooter is hier duidelijk minder nuttig dan gedacht. De dikke banden deden echter denken dat de scooter ook wel off-road zou kunnen. We hebben het geprobeerd, maar met z’n tweeën op een fiets lukte dat in elk geval niet. Off-road is hier namelijk meteen ook behoorlijk ruw terrein.

Uiteindelijk vonden we in het zuiden een mooi strand en zijn we daar maar neergestreken. Het water was ondiep in de baai en niet erg geschikt om te zwemmen. Het was trouwens ook nog behoorlijk warm. Evenzogoed een heerlijk en idyllisch plekje.

Na een gepaste hoeveelheid lezen, relaxen, snacken en soezen zijn we terug naar ‘huis’ gegaan. Onderweg hebben we nog eens overlegd wat we nu met ons duikbrevet willen gaan doen. Conclusie: we gaan gewoon verder duiken. Na een funduik morgen beginnen we overmorgen met de Advanced Open Water cursus. Dat klinkt als heel wat, maar is feitelijk gewoon een excuus om 5 verschillende en leerzame duiken te maken. We mogen dan wat dieper, leren navigeren, maken een duik in het donker, leren beter te drijven en gaan een duikcomputer gebruiken.

Voor het eten op ons vertrouwde plekje (geen ander restaurant voldeed aan onze vele criteria) ben ik nog even alleen met de scooter op pad gegaan. We kregen de scooter met een lege tank en moesten er dus van tevoren benzine in doen. Na ons korte ritje vandaag was er nog veel benzine over en die moest natuurlijk op…

Ik ben richting een uitkijkpunt gereden, tamelijk hoog. Na twintig minuten klimmen en klauteren op de fiets, meestal over beton, maar vaak ook over opgedroogde modder, had ik een prachtig uitzicht op Mango bay. Natuurlijk was ik vergeten een fotocamera mee te nemen, maar dat mocht de pret niet drukken. De terugweg was zo mogelijk nog listiger: de scooter had een automaat en liet niet op de motor remmen. Ik vermoed dat de remmen inmiddels flink versleten zijn. Bij terugkomst werd de fiets grondig geïnspecteerd. Daarna lekker gegeten, bijtijds naar bed en op naar onze eerste ‘funduik’.

Verlenging van de dode ademwegen

Ontwaken op een tropisch eiland niet veel groter dan 20 vierkante kilometer. Dat is een beeld met dromerige randjes. En toch is dat precies wat wij vanochtend meemaakten. Een bijzondere ervaring. We zijn de dag rustig begonnen. Rond half tien zijn we opgestaan, hebben we wat wasgoed ophangen en zijn we op zoek naar een ontbijt gegaan. Wat fruit, muesli, yoghurt en warme koffie voldeden aan alle verwachtingen en behoeftes. Een fijn begin van de dag.

Daarna langs de duikschool. Bij het ontbijt hebben we nog eens goed overwogen wanneer met een duikcursus te beginnen en eigenlijk is er weinig reden om verder uit te stellen. Morgen dus maar. Voor Robert de duikleraar geen probleem. Voor vandaag gaf hij ons nog wat snorkelspullen mee en deed hij het voorstel in de middag vast met wat theorie te beginnen.

We moesten even zoeken om een goede plek voor wat snorkeloefeningen te vinden. Judica had al eerder gesnorkeld, maar voor mij was alles nieuw. Ademen onder water had ik bij twee eerdere introductieduiken al weleens meegemaakt, maar tussen vissen en koraal zwemmen niet. Een spannend en inspannend avontuur. We zagen veel koraal. Wit, heel bijzonder, maar een veeg teken. Het is de afgelopen jaren te warm geweest, waardoor de algen die normaal in het koraal leven en het zijn kleur geven, nu het hazenpad hebben gekozen. Een teken van ‘global warming’?

In het water zagen we allerlei klein leven. Visjes, vissen, hele scholen vissen. De nieuwe camera kan zwemmen en mocht mee. We hebben naar hartelust foto’s gemaakt. Sommige zijn best goed gelukt, maar het zicht was niet perfect en maakte de meeste foto’s wat troebel. Op onze duikcursus mogen we zelf niet fotograferen (een regel van de duikbond), maar er gaat een duikinstructrice in opleiding mee en die is met wat bonbons waarschijnlijk wel te overtuigen ons de helpende hand te bieden.

Om vier uur vanmiddag zijn we op de duikschool langs gegaan voor de eerste theorieles en het nodige papierwerk. Medische verklaring, aansprakelijkheidsbepalingen, regels van de duikbond, et cetera. Noodzakelijk kwaad, maar wel een teken van een goed georganiseerde onderneming. De theorieles bestond uit een video die veel van wat we bij onze eerdere zwembadduik hadden geleerd en meegemaakt weer bovenbracht. Nuttig, maar soms een beetje lachwekkend en langdradig. Zo leerden we dat de snorkel en ook het ademapparaat van de persluchtinstallatie feitelijk een verlenging van het dode ademapparaat vormden. Interessant, maar toch ook wel een beetje… morbide.

Als we onze broodnodige nachtrust, ditmaal in een andere hut – gisteren konden we een tijdelijke hut betrekken, de identieke hut waarin we nu slapen is van de duikschool – hebben genoten, begint het avontuur morgenochtend om negen uur. We gaan dan naar een rustige plek om de basis te leggen. De les duurt tot 1 uur. Judica gaat zeker voor haar Open Water brevet, ik beslis morgen of ik ‘all the way’ wil gaan.

Klein paradijs

Na een paar onverwachts leuke dagen in Bang Kok was het gisteravond weer eens afscheidtijd. Het reisbureau waarmee we ook naar Bangkok reisden, kon ons ook een combinatieticket bus-boot naar Koh Tao aanbieden. Om zes uur gisteravond stapten we dus op de bus naar ons kleine paradeiland aan de oostkust van Thailand. Noordelijker gelegen dan Koh Phangang en Koh Samui was de voorspelling dat de reis niet lang zou duren en we ‘s ochtends al rond 9 uur zouden aankomen.

De reis bleek inderdaad heel kort. Rond half 8 gisteravond vertrokken we met iedereen vanuit Bangkok. Om half drie vannacht (!) werden we uit de bus gezet bij het veer naar Koh Tao. Nogal vroeg dus. Tot onze verbijstering vertrok het veer echter pas om 7 uur ‘s ochtends en moesten we nog ruim 4 uur wachten. We hebben dus maar wat geprobeerd te slapen op de picknictafels aan de kade. Maar goed, dat kleine avontuurtje daargelaten verliep alles verder voorspoedig. Het eiland is prachtig, met palmbomen en azuurblauwe baaien.

Om alle proppers van de diverse duikscholen op het eiland te ontlopen zijn we direct vanaf de boot een internetcafe in gevlucht en hebben we op Internet het telefoonnummer van de Nederlandse duikschoolhouder die Judica eerder al had gecontact opgezocht. Met ons kraaknieuwe, in Bangkok gekochte Thaise telefoonnummer hebben we de man (Robert) opgebeld en voor we het wisten stond hij al voor de deur van het cafe. Een hele aardige man die rust en betrouwbaarheid uitstraalt. Niet onbelangrijk.

Duikcursussen hebben op het eiland tamelijk vaste prijzen, maar als bonus kon Robert ons ook drie gratis overnachtingen per geboekte cursus aanbieden. Daar konden we geen nee op zeggen natuurlijk, zeker ook omdat de huisjes er heel leuk uit zien en ook na de cursus nog beschikbaar zijn. Judica gaat sowieso de cursus doen en als de eerste dag bevalt, doe ik hem ook helemaal. Dat betekent dat we dan in elk geval 7 dagen op dit prachtige eiland zijn. Maar ik vermoed dat daar nog wel wat daagjes bij zullen komen…