Zijn we echt weggeweest?

Inmiddels wonen we alweer bijna drie weken in Barneveld. De tijd is omgevlogen. En elke dag dat we langer in dit huis wonen vervagen onze herinneringen aan de reis verder. Vandaag kwam ik een mandje met frutsels tegen. Terwijl ik het mandje leegruimde, kwam ik allerlei reisspulletjes tegen. Twee vlaggetjes die van m’n tas gevallen waren, een Aziatisch treinticket, een portemonnaie met Indonesische Rupiah, mijn rode doosje met speldjes. Tastbare bewijzen van een droom.

Judica lijkt inmiddels weer helemaal beter. Wat ze nou precies had, is niet duidelijk geworden. Ze is in het Havenziekenhuis binnenstebuitengekeerd, maar daar kwam maar weinig uit. Een opmerkelijke uitkomst was er wel: de labuitslag gaf aan dat ze de ziekte van Pfeiffer gehad heeft, al was niet duidelijk hoe lang dat geleden zou kunnen zijn. Maar goed, we zijn blij dat het niets ernstigs is gebleken. Het blijft natuurlijk een tikkeltje verdacht dat die gekke zwellingen zomaar gekomen en zomaar verdwenen zijn, maar we proberen er mar niet teveel achter te zoeken.

Ons huis is inmiddels grotendeels op orde. Langzaam maar zeker vullen we met bezoekjes aan de plaatselijke Aldi en AH onze voorraadkast weer aan. Heel gek, maar de eerste week hadden we geen zout in huis en we hebben het amper gemist. Gisteren rook het huis naar versgebakken muffins en nu de gordijnen gewassen zijn is de lucht van broccolisoep weer volledig het huis uit. Allemaal nieuwe en tergelijkertijd ook heel vertrouwde geuren. Om Azië een beetje bij ons te houden, probeer ik zo nu en dan kleine Thaise maaltijden te koken.

Judica en ik zijn inmiddels ook weer hard op zoek naar werk. Voor mij gaat dat makkelijker dan voor Judica. In de IT is veel werk en ik heb inmiddels dan ook al het een en ander aan sollicitatiegesprekken achter de rug. Dat is tegelijkertijd leerzaam, maar ook confronterend en zeker heel vermoeiend. Ik ben niet bezorgd of ik aan een baan zal komen, maar het is wel zaak om heel kritisch een baan te kiezen waarmee ik de komende jaren goed zit. Hopelijk kan ik komende week de knoop doorhakken. In de tussentijd heb ik een freelance baan waarmee ik voor wat vers beleg op brood kan zorgen. We willen onze spaarcentjes ook niet al te snel opmaken natuurlijk.

Vandaag hadden we een dag helemaal vrij. We zijn bijtijds opgestaan, de auto in gesprongen (hij doet het inmiddels alweer wat beter nu de bougiekabels zijn vervangen) en terwijl we de wandelende kerkgangers gadesloegen naar de Hoge Veluwe getogen. Daar wonen we nu zo fantastisch dichtbij! De wandeling was verfrissend. Het was nog mooi weer; een blauwe hemel met witte toefjes. Het geurde er naar Dennenfris. Onderweg kwamen we nog een paar knalrode paddenstoelen tegen. Echt terug in Nederland.

1. Zon door de bomen 2. Links bos, rechts weiland 3. De blaadjes beginnen al te vallen 4. Een mooi, open bos 5. Lekker wandelen 6. Een beetje kletsen tussendoor 7. Warm aangekleed; wat is het koud 8. Het is echt 9. Lijkt niet op Thailand 10. Maar wel heel mooi 11. Een zelfgebakken muffin op een bergje 12. Heide 13. Echt koud 14. Maar mooi weer 15. We vinden het best wel leuk hoor 16. Wat zie ik daar!

Thuis

Na een heerlijk nachtje op ons nieuwe matras in ons nieuwe huisje en na een zelfgekookte maaltijd tortolinni kan ik zeggen we zijn thuis. We zijn verhuisd, gisteren zijn we met 4 man en twee verhuizers flink aan de sjouw geweest en de hele mikmak staat nu in Barneveld. We hadden briefjes opgehangen in onze flat omdat we de lift zo lang bezetten, de nieuwe buren zijn direct allemaal blij met ons. Kleine moeite maar ik heb gemerkt dat als je mensen op de hoogte brengt van iets vervelends door een briefje ze nooit gaan klagen. Hartstikke fijn. Gisteravond hadden we amper nog puf om iets te doen, vandaag hebben we dan ook de meeste kasten in elkaar gezet en dozen uitgeruimd. Inruimen is een stuk makkelijk, dan kun je het gewoon in een door flikkeren, maar uitruimen moet je na gaan denken waar iets een plaatsje krijgt. Met name de kleding is problematisch en zodoende hebben we nog een overkapt hangrek gekocht om onze spullen op te hangen.

Voor de verhuizing waren we een computer en schoenen kwijt, dat hebben we gelukkig allemaal weer gevonden. Nu zijn we ondanks goede codering van alles een beetje kwijt en dat is veel frustrerender. Weten dat het er ergens is, maar door de dozen het bos niet meer zien. De berging staat helemaal vol met dozen en heeft structurering nodig. Ons huisje trouwens ook nog. Michiel wordt elk uur gebeld door een of andere recruiter die hem wel aan werk wil helpen en moet dan rustig uitleggen dat hij net iets anders zoekt…

Kwart over acht, tijd voor een lekker glaasje Baileys en een stuk taart, het is tenslotte feest! We zijn thuis.

Een goed moment om te stoppen met berichtjes plaatsen maar eerlijk is eerlijk… stiekem vind ik het erg leuk om de zoveel dagen iets te typen. Voel je niet bezwaard om te stoppen met lezen, maar als ik eraan denk typ ik gewoon nog wat verhaaltjes door.  Om dit op internet te kunnen zetten gebruik ik clandestien het internet van een van onze buren. shhht dus. Morgen nog een dag uitpakken en ik hoop dat ik dan ook aan schoonmaken toekom. De komende dagen zal ik nog wel bezig zijn met de was en andere ongein, maar het is heerlijk om weer terug te zijn. We kijken uit naar de dag dat we ook daadwerkelijk zelf internet, televisie en telefonie hebben. Tot die tijd cocoonnen we lekkker in ons nieuwe holletje, ons nieuwe thuis.