0

Woordeloos

“Ik word net zo gek als je oma.” Het zijn de laatste woorden die Michiel zich van mij herinnert. Eerder die ochtend was ik met onze witte Opel Kadett alleen naar het ziekenhuis gereden. Mijn vrouw was al vroeg vertrokken. Het jaar tevoren was ik werkloos geworden en nu moest zij de kost verdienen. Vreselijk. Een man moet voor zijn gezin zorgen. Ze noemde haar verdiensten een keer ‘haar geld’. Het voelde als een vernedering, als de onderstreping van mijn falen als man. Lees verder