1

Klussen aan mijn nieuwe auto

Vorige week maandag kon ik, na wat vertraging, mijn nieuwe auto ophalen. De plaatselijke Skoda-garage had mijn kleine Citigootje mooi opgepoetst en feestelijk in de winkel voor me klaargezet. Attentheid is notoir routineus in de autohandel: kopjes koffie zijn daar het schoolvoorbeeld van, maar ook bij levering van nieuwe auto’s blijkt de rol van welgemeende attentheid grotendeels door automatismen te zijn overgenomen. De kleine witte mobiel stond in de winkel met een grote, witte strik van tule op het dak. Feitelijk zag de auto (wat jammer dat er geen foto’s zijn om het te bewijzen) er daardoor uit als een bruidje: helemaal in het wit, met een sluier op het hoofd. De sleuteloverdracht kreeg daardoor iets pijnlijks: alsof ik werd uitgehuwelijkt aan een vierwieler. Ook aan bruidsuikers bleek te zijn gedacht: een grote pot dropjes vervulden die functie.
Lees verder

0

Vrijdag de 13e

De laatste vrijdag de dertiende is alweer 14 maanden geleden. Dat was 13 juli 2012. Er had tussen die ongeluksdag en die van vandaag nauwelijks meer kunnen veranderen. Nog een vrijdag de dertiende eerder, in april 2012, trouwde ik. In juli was alles pais en vree. En vandaag ben ik gescheiden, maar evengoed gelukkig. Vandaag was een goede, maar heel intense dag.
Lees verder

2

Alleen naar dansles

Veel dingen in onze maatschappij, zo ontdekte ik ook afgelopen weekend weer, zijn alleen leuk als je ‘samen’ bent. Zaterdagavond was ik bijvoorbeeld op de slotavond van de Heideweek, hier in Ede. Zoals het een dorpsfeestje betaamt, waren Jan en alleman te hoop gelopen om met een biertje in de ene hand en een zachte vrouw in de andere naar wat muziek te luisteren, wat ongemakkelijk heen en weer te hobbelen en op verzoek van een of andere goochem op het podium een sprongetje te maken of een armpje in de lucht te steken.
Lees verder

0

Lofzang op de vrouw

Er is veel verdriet, veel ellende; veel treurnis, veel teleurstelling. Er is veel pijn op deze wereld en de helft ervan wordt veroorzaakt door de vrouw. Want de vrouw, met haar bedwelmende schoonheid, haar zoete adem, haar zachte haren, haar glinsterende ogen en haar zachte vlees: ze breekt harten, ze krenkt kwetsbare mannenego’s, ze vermorzelt illusies en vernietigt met niet meer dan een kleine, afwijzende oogopslag eenklaps alle dromen die een man ooit gekoesterd heeft. Verleiding is haar sterkste troef; zachtheid is haar camouflage. De vrouw gaat schuil achter een zorgvuldig opgebouwde muur van tederheid, gegiechel en uitnodigende rondingen. Met die facade, met dat verlokkelijke beeld brengt ze net als de pauw met zijn indrukwekkende staartveren, het hoofd van kwetsbare geesten op hol.
Lees verder

0

Herfstdecoraties

Vanmiddag hield ik onderweg van werk terug naar huis even halt in Amerongen. Met enige regelmaat haal ik bij snackbar Solo een patatje, zodat ik eenmaal thuis niet meer hoef te koken. Solo bakt lekkere patat voor een goede prijs. En in de zomer is zijn terras een uitermate aangename bonus. Iets te veel afgeleid door mijn telefoon heb ik de volle smaak van mijn patatje misschien niet genoten, maar de ervaring was evenwel genoeglijk. Onderweg terug naar mijn auto, die eigenlijk een beetje fout geparkeerd stond, liep ik langs een groen bord met opschrift: “Workshop herfstdecoraties maken”.
Lees verder

0

Wat ik wil

Ik vind haar een mooie vrouw; krachtig ook. Ze doet elke keer, nog voor ik heb kunnen aanbellen, de deur open in een weelderige mantel of broekpak. Geen stijf kantoorspul, maar van zachte en soepelvallende stoffen. Ze lijkt daardoor wel wat op een tropische vogel. Lees verder

0

Vuurtoren, honkbal en plensbui

Na een heerlijke ochtend duiken en een lekkere ‘chicken sandwich’ bij Cool Spot besloten Judica en ik tot verschillende middagprogramma’s. Ik had zin in een wandeling, terwijl Judica meer heil zag in wat qualitytime met haar boek. Zo scheiden zich dus onze wegen. In de Lonely Planet had ik gelezen dat er op dit mini-eiland een oude vuurtoren zou zijn. Dat leek me dan ook een uitstekend doel voor een wandeling. Op de kaart zag het er eenvoudig uit: gewoon het pad vanuit het dorp in noordelijke richting volgen en dan de afslag richting de vuurtoren nemen.

Mijn richtingsgevoel is jammer genoeg niet erg betrouwbaar, dus de vuurtoren ben ik straal voorbij gelopen. Maar het pad zelf was ook al leuk. Er is maar één verhard pad op het eiland en dat was dit pad. Het grootste deel van het pad is gemaakt met stortbeton. Buiten het dorp is men echter begonnen in het vers gestorte beton eenvoudige tekeningen te maken, soms met kleuren en schelpen. Heel leuk om naar te kijken tijdens het wandelen. De omgeving is tropisch en op zich al mooi.

Na een paar minuten wandelen kom ik bij een groot honkbalveld. Het is zondagmiddag en er vindt een wedstrijd plaats. Ik schuif aan op de verassend grote tribune. Honkbal is de nationale sport en is kennelijk zo groot dat men er zelfs op een minuscuul eilandje nog een stadion voor wil bouwen. Fascinerend, ook om te zien hoe goed de jongens zijn. In Kentucky hebben we ook een wedstrijd bijgewoond, maar de Legends daar zouden eenvoudigweg worden afgeslacht door de jonge gasten hier op het eiland.

Na een paar minuten heb ik het wel gezien met de wedstrijd – een groot honkballiefhebber zal ik wel nooit worden – en besluit ik terug te wandelen, op zoek naar de vuurtoren. Ook nu vind ik de goede afslag weer niet. Ik besluit mijn geluk te beproeven en een zijpad richting de oostkant van het eiland in te slaan. Aanvankelijk is dat pad nog tamelijk breed, maar al gauw gaat het over van een bospaadje naar een smal spoor. Teruggaan is natuurlijk geen optie (te trots), dus ik baan mij dapper verder een weg door de woesternij.

Net op het moment dat ik de oceaan in het vizier krijg, begint het te stortregenen. Toen ik in de jungle liep, kon ik door het dak van palmbladeren en bananenbomen de lucht nauwelijks zien; hij was onderwijl echter behoorlijk betrokken. Ik zocht een palmboom om onder te schuilen, maar met weinig effect. De regen kletterde dwars door het bladerdak heen. Na een paar minuten was ik doorweekt.

Na nog een kwartiertje wandelen door de jungle kwam ik een meisje tegen, net nadat ik de Love & Peace farm was gepasseerd. Ik biechte haar op dat ik verdwaald was en ze was vriendelijk genoeg me gerust te stellen en de weg terug te wijzen. Wat verderop stuitte ik op een paar hutjes aan het strand. Een mooi, maar afgelegen lodge. Iemand op het strand wist me te vertellen dat er aan de andere kant van het terrein een pad was dat door de jungle naar het honkbalveld leidde.

Het pad bleek nauwelijks meer dan een uitgesleten spoor, maar bracht me evengoed wel terug naar het honkbalveld. Vanaf daar was het eenvoudig via de weg met de tekeningen het dorp weer te vinden. Later keek ik op de kaart van het eiland en ontdekte ik dat ik zowat het hele eiland had rondgelopen. Tot mijn verbazing bleek het junglepad op de kaart ook echt aangegeven te zijn. Een even opmerkelijk als ook onthutsend gegeven. Alles bij elkaar een mooi, natte wandeling, zonder vuurtoren, maar met bijzondere uitzichten.

1. Een honkbalstadium op een mini-eiland in de Carribean 2. Er is nog best wat publiek 3. En er wordt goed gespeeld 4. Prachtig eiland 5. En veel leven 6. Het pad voert dwars door de jungle 7. Hier en daar een hutje 8. Het weer slaat om 9. En het begint te hozen 10. Echt, met bakken! 11. Het klaart ook snel weer op 12. Pittoresk plaaatje 13. Het pad terug naar het dorp
0

Shark love

Het eiland is een paradijsje. De omgeving (voor het eerst echt in de Caribean), de mensen (en alle talen die op 2 vierkante km gesproken worden), het eten en de bars (Mango colada is echt heerlijk) en het onderwaterleven. We beginnen al een beetje in het ritme te komen, vanmorgen lekker in een bamboedakhutje aan de zee ontbeten en op naar de duikschool. Het is raar om niet te hoeven werken, ik voel me zelfs een beetje schuldig. Zij zorgen dat er volle tanks op de boot komen en leggen de duikspullen voor ons klaar. Het enige wat wij hoeven te doen zijn de loodgordel, vinnen en het masker meenemen. Wat een luxe.

Helaas met een grote groep op pad, het was toch wel luxe op Koh Tao met max 4 pers. per DM. Enfin, onder water is het heerlijk en ik houd afstand van de minder ervaren duikers om te voorkomen dat ik door hun vinnen geraakt wordt. We zien mooie dingen, de duik is goed maar niet echt specatulair… trumpetfish, cowfish en een grote langoeste.

Na een kort interval op het land, waarbij ik puppy ‘Gypsy’ vertroetel vertrekken we weer. Als we in het water liggen en afdalen tikt Michiel me aan, onder ons zwemt een prachtige verpleegsterhaai (nurseshark) en ze blijft ons de hele duik volgen. Ik merk dat ik bijna dezelfde gevoelens voor de haai krijg als ik voor puppies heb. Het verbaast me, want de haai kan ik beter niet aanraken (ivm bacterien van land waartegen ze geen weerstand heeft) en ze luistert ook niet echt. We komen nog een Lionfish tegen; hier zijn lionfish niet zo gewenst, ze eten alle vissen op en halen zo hele riffen leeg totdat er alleen lionfish zijn. Er hangt dan ook een bordje: save the ocean, eat a lionfish. het is een niet inheems vissoort die geen natuurlijke vijanden heeft. Gary (onze DM) verteld ons dat hij probeert om de verpleegsterhaaien de lionfish te laten eten. Vaak nemen ze een speer mee zodat ze de lionfish kunnen doden en voeren ze ze dan aan de haaien (of laten ze achter). Ik kreeg bijna de slappe lach onder water toen Gary probeerde om de verpleegsterhaai met geluid ertoe te bewegen de lionfish op te eten.

Verder nog prachtige roggen gezien en vanavond nog een nachtduik. Nu zitten we heerlijk ontspannen op ons balkon met zeezicht. Het leven is goed, en dan te bedenken dat we over een week alweer thuis zijn. Dus nu nog maar extra genieten en aan mijn kleurtje werken.

0

Naar de haaien

Op Little Corn is maar weinig te doen. Het is een minuscuul eilandje waarop je vooral heerlijk kunt ontspannen. Het heeft mooie stranden, lekker eten en vriendelijke mensen. Ons enige plan voor het eiland is dan ook duiken: veel duiken. We hebben voor elk van de 4 dagen dat we hier zijn 2 duiken geboekt, met nog een extra nachtduik op de tweede dag. Vandaag was de eerste duikdag met als missie: naar de haaien gaan.

We verschenen zoals afgesproken om kwart over 8 bij de duikshop om onze uitrusting te verzamelen en gebrieft te worden over de eerste duik. We gingen duiken met een klein bootje, niet ver van de kust aan de andere kant van het eiland. De duikplek zelf, zo werd verteld, bestond hoofdzakelijk uit zandbodem, maar er werden op die plaats vaak hamerhaaien gezien en de hoop was dan ook die te zien. Na een tochtje van een kwartiertje in het duikbootje, dat zoals alle boten hier een waar snelheidsmonster bleek, kwamen we aan op de beloofde plek.

Aantuigen maar. We waren van Thailand gewend vanaf een grote boot te duiken met ruim voldoende plaats voor iedereen. Op het kleine bootje moesten we inschikken en om beurten onze uitrusting aantrekken. Eenmaal allemaal in het water begon ons avontuur. Zoals voorspeld was er vooral zand te zien. Na een tijdje rondzwemmen vonden we een plekje waar we rustig in het zand gingen zitten, wachtend op de haaien. Na een minuutje of 10 hadden we nog geen haai gezien en besloten we wat verder te zwemmen. Ook daar helaas geen haai. Onverichter zaken gingen we terug aan boord.

Eenmaal terug aan land konden we ons gaan voorbereiden op een tweede duik. Ditmaal niet op zoek naar haaien, maar naar dolfijnen. Eenmaal op de plaats van de duik bleken we ook met de dolfijnen geen geluk te hebben. We konden ze wel horen, maar niet zien. Gelukkig was er meer dan voldoende moois te zien: zo kwamen we een verpleegsterhaai tegen, een grote pijlstaartrog en allerlei exotische vissen, sommige met rare snuiten, andere met hoorntjes.

Na afloop zijn Judica en ik wat gaan eten bij een restaurantje op een koele plek, prozaïsch ‘Cool Spot’ gedoopt. We kregen een verrassend grote sandwich met aardappelfrites. We aten onze buiten goed vol. De mijne was zelfs zo vol dat ik er niet helemaal gerust op was. Hij stond op knappen. Eenmaal terug op de kamer heb ik maar wat rust gehouden en uiteindelijk met een pilletje ingegrepen: ik denk dat ik een beetje te weinig gedronken had en verstopt geraakt was. De rest van de dag heb ik weinig meer gedaan: Judica heeft nog gezellig op een terrasje wat zitten kletsen met een Duitse en wat gesnackt. Tegen het einde van de avond voelde mijn buik een stuk beter en kon ik rustig gaan dromen over de vissen van de volgende dag.