0

Moedig aan!

Zo-even werd ik door mijn afstudeerbegeleider aangeschoten. Op MSN, wel te verstaan, want dit is de 21e eeuw. Persoonlijk contact wordt in dit centennium bij voorkeur tot een minimum beperkt. Op die manier voorkomen we onnodige infectie met onwenselijke bacillen en worden we niet met meer emoties geconfronteerd dan we als moderne mensen in redelijkheid aankunnen. Als we emoties willen beleven, zetten we immers gewoon Titanic op, niet? Lees verder

0

Vakantieritme

Alweer de tweede zondag van de vakantie en hij is bijna voorbij. De zondag, maar ook de vakantie. Het gaat jammer genoeg allemaal zo snel. Gewenning is daarin de schuldige factor. Na een paar dagen vakantie kom je in een ritme. Een ritme dat niet eens zo gek veel verschilt van het doorsnee ritueel thuis. En dat ritme, die gewenning, die voeren stilaan het tempo van de vakantie op. Lees verder

0

Verkenning

Eerste indrukken na een dag op het resort: veel lekker eten en veel mensen die ik misschien liever niet als buren zou hebben. Oh, en teveel gratis sterke drank! Toen ik de barjongen bij het zwembad een glaasje wodka vroeg, bleef hij tot mijn verbazing gewoon zolang schenken tot ik hem een seintje gaf. Geen afgemeten glaasjes dure drank hier, enkel veel teveel Bulgaars bocht. Lekker bocht, overigens. Lees verder

0

Airborne

We zijn net voor de tweede keer opgestegen. Een tussenstop in Hamburg. Wat een tijdverspilling! Van Münster naar Hamburg was nog geen half uur. Met de huidige olieprijzen lijkt me dat een enorme verspilling. Lees verder

0

Voetafdrukken

Deurbel. Geen paniek, eerder vreugde. Iets over een rugzak jubelend, stuift zij naar de voordeur. Houtwerk en glas draaien sneller dan het geluid om de scharnieren. Het lijkt of de deur al een hele tijd open staat als eindelijk het kletterende botsen met de verwarming te horen is. In plaats van de koerier die ik in de deuropening had verwacht, begroette zij een man wiens werkbroek verried niet aan een ijlbode toe te horen. De apparatuur in huis werkt bij mijn beste weten volstrekt als bedoeld en ik herinner me dan ook niet om een monteur gevraagd te hebben.
Lees verder

0

Terug, af en opnieuw beginnen

Taalkundigen willen ons graag laten geloven dat de maandag is vernoemd naar de maan, zoals de zondag is vernoemd naar de zon. Slechts weinigen, waaronder ik, weten dat dit onzin is. Nee, zondag is echt naar de zon vernoemd, maar de maandag dankt zijn naam aan een heel ander fenomeen. Op de eerste dag van de week wordt eenieder gemaand weer aan het werk te gaan. Sommigen manen zichzelf, anderen hebben een half leger nodig. Hoe dank ook, het is aan dit ellendige proces van manen en gemaand worden dat de maandag zijn naam dankt. Beslist. Geen twijfel over mogelijk. Amper althans. Lees verder

0

Erkend zeikerd

Wat zie ik nu! Nog voordat ik afgestudeerd ben, blijk ik al een officiële erkenning voor mijn kwaliteiten te hebben! En van wie; een ware autoriteit! Google heeft mij hoogstpersoonlijk uitgeroepen tot erkend zeikerd en plaatsts vanaf heden gepaste advertenties om die status te onderstrepen. Dus wie mijn gezeur zat is, klikke via een van de charmante Google advertenties even door naar een interessante site met informatie over urineverlies of een bestelformulier om meteen incontinentiemateriaal te ontvangen. Handig! Lees verder

0

Lesjes leren

Vandaag heb ik twee lessen gehad. Op een vrije zondag nog wel! Een nieuwsgierige geest kan zich niet permitteren zich in de weekeindes van lering te onttrekken. Zo doende. Waarover de lessen gingen? We hadden vandaag Judica’s moeder en stiepa op visite. Heel gezellig. En leerzaam dus. Vanmiddag kreeg ik een lesje squash. ‘Lesje’, zoals je ook zegt in ‘iemand een lesje leren’. Niet dat het niet heel instructief was, integendeel. Heb een aantal bruikbare adviezen gekregen. Die wijsheden compenseren toch zeker een groot deel van mijn sportieve nederlaag. Lees verder

0

Kleine verlichting

Gisteren heb ik de hele middag hard gewerkt om de laatste bladzijden van mijn literatuurstudieverslag de deur uit te krijgen. Het voelde als een soort verlichting het ding te kunnen versturen. Wel een beetje naïef, want dit is pas het begin. Het grootste werk moet nog beginnen. Maar ik laat dat geen reden zijn om dit kleine moment ongevierd te laten. Hulde aan mezelf! Lees verder

0

Niet per se de moeite waard

Ik sprak net Judica, terwijl ze buiten met de hond wat probeerde te ontspannen. Met enige trots meldde ik haar al één bladzijde geschreven te hebben. Het is nu elf uur en ik ben ruim een uur op de TU, dus echt een slecht resultaat is het niet. Toch vraag ik me af of dat wat ik geschreven heb nu wel zo de moeite waard is. Afstuderen is een proeve van bekwaamheid en op z’n best een heel klein stapje voorwaarts voor de wetenschap. Het aantal mensen dat mijn werk, waarop ik nu al maanden ploeter, uiteindelijk zal lezen is waarschijnlijk op de vingers van één hand te tellen. En een lezer, mijn afstudeerbegeleider, bekende zelfs dat hij bij het lezen nog tamelijk selectief was geweest en bepaalde delen ‘diagonoaal’ had gelezen. Lees verder