0

Vuurtoren, honkbal en plensbui

Na een heerlijke ochtend duiken en een lekkere ‘chicken sandwich’ bij Cool Spot besloten Judica en ik tot verschillende middagprogramma’s. Ik had zin in een wandeling, terwijl Judica meer heil zag in wat qualitytime met haar boek. Zo scheiden zich dus onze wegen. In de Lonely Planet had ik gelezen dat er op dit mini-eiland een oude vuurtoren zou zijn. Dat leek me dan ook een uitstekend doel voor een wandeling. Op de kaart zag het er eenvoudig uit: gewoon het pad vanuit het dorp in noordelijke richting volgen en dan de afslag richting de vuurtoren nemen.

Mijn richtingsgevoel is jammer genoeg niet erg betrouwbaar, dus de vuurtoren ben ik straal voorbij gelopen. Maar het pad zelf was ook al leuk. Er is maar één verhard pad op het eiland en dat was dit pad. Het grootste deel van het pad is gemaakt met stortbeton. Buiten het dorp is men echter begonnen in het vers gestorte beton eenvoudige tekeningen te maken, soms met kleuren en schelpen. Heel leuk om naar te kijken tijdens het wandelen. De omgeving is tropisch en op zich al mooi.

Na een paar minuten wandelen kom ik bij een groot honkbalveld. Het is zondagmiddag en er vindt een wedstrijd plaats. Ik schuif aan op de verassend grote tribune. Honkbal is de nationale sport en is kennelijk zo groot dat men er zelfs op een minuscuul eilandje nog een stadion voor wil bouwen. Fascinerend, ook om te zien hoe goed de jongens zijn. In Kentucky hebben we ook een wedstrijd bijgewoond, maar de Legends daar zouden eenvoudigweg worden afgeslacht door de jonge gasten hier op het eiland.

Na een paar minuten heb ik het wel gezien met de wedstrijd – een groot honkballiefhebber zal ik wel nooit worden – en besluit ik terug te wandelen, op zoek naar de vuurtoren. Ook nu vind ik de goede afslag weer niet. Ik besluit mijn geluk te beproeven en een zijpad richting de oostkant van het eiland in te slaan. Aanvankelijk is dat pad nog tamelijk breed, maar al gauw gaat het over van een bospaadje naar een smal spoor. Teruggaan is natuurlijk geen optie (te trots), dus ik baan mij dapper verder een weg door de woesternij.

Net op het moment dat ik de oceaan in het vizier krijg, begint het te stortregenen. Toen ik in de jungle liep, kon ik door het dak van palmbladeren en bananenbomen de lucht nauwelijks zien; hij was onderwijl echter behoorlijk betrokken. Ik zocht een palmboom om onder te schuilen, maar met weinig effect. De regen kletterde dwars door het bladerdak heen. Na een paar minuten was ik doorweekt.

Na nog een kwartiertje wandelen door de jungle kwam ik een meisje tegen, net nadat ik de Love & Peace farm was gepasseerd. Ik biechte haar op dat ik verdwaald was en ze was vriendelijk genoeg me gerust te stellen en de weg terug te wijzen. Wat verderop stuitte ik op een paar hutjes aan het strand. Een mooi, maar afgelegen lodge. Iemand op het strand wist me te vertellen dat er aan de andere kant van het terrein een pad was dat door de jungle naar het honkbalveld leidde.

Het pad bleek nauwelijks meer dan een uitgesleten spoor, maar bracht me evengoed wel terug naar het honkbalveld. Vanaf daar was het eenvoudig via de weg met de tekeningen het dorp weer te vinden. Later keek ik op de kaart van het eiland en ontdekte ik dat ik zowat het hele eiland had rondgelopen. Tot mijn verbazing bleek het junglepad op de kaart ook echt aangegeven te zijn. Een even opmerkelijk als ook onthutsend gegeven. Alles bij elkaar een mooi, natte wandeling, zonder vuurtoren, maar met bijzondere uitzichten.

1. Een honkbalstadium op een mini-eiland in de Carribean 2. Er is nog best wat publiek 3. En er wordt goed gespeeld 4. Prachtig eiland 5. En veel leven 6. Het pad voert dwars door de jungle 7. Hier en daar een hutje 8. Het weer slaat om 9. En het begint te hozen 10. Echt, met bakken! 11. Het klaart ook snel weer op 12. Pittoresk plaaatje 13. Het pad terug naar het dorp
0

Mi nombre es Miguel

Na een dagje luieren en kletsen met de andere ‘studenten’ op La Mariposa begon vandaag de eerste studiedag. Om onszelf warm te lopen voor de lessen hebben we gisteren met een paar van de studenten Spaans kwartet gespeeld. Jammer genoeg brak een woeste regenbui het spel op, net op het moment dat ik zou gaan winnen…

Ontbijt om 7.15u, kregen we te verstaan. We zijn dus bijtijds opgestaan. Omdat hier tussendoor niet echt gesnackt kan worden, hadden we best wel trek. Ik had daarnaast een flinke koffiebehoefte. Het bruine wonder wordt hier alleen in de ochtend en de middag gemaakt: gisteravond moest ik het zonder stellen. Een kom met vers fruit, verse muesli en een wentelteefje: zeker geen slecht ontbijt.

Om acht uur ging de bel. Althans, zoiets. De hoofddocent las op wie bij welke leraar was ingedeeld. Het programma bestaat hier uit twee lessen. De eerste les duurt 2 uur, de tweede anderhalf uur. Voor ons was de eerste les ‘conservación’: feitelijk een beetje kletsen met de leraar. Voor wie echter geen Spaans spreekt is dat best een uitdaging, weet ik nu uit eigen ervaring. Na twee uur improviseren (en gelukkig sprak de docent ook wat Engels) was ik echt moe.

Een pauze van een half uurtje (met wat koffie!) bracht ons bij de tweede les. De eerste les hadden Judica en ik apart genoten, maar nu kregen we samen les van de hoofddocent, Bergman geheten (kennelijk vernoemd naar de honkballer David Bergman) is zowel dierenarts als leraar Engels. Hij bracht ons op een drafje wat handige uitdrukkingen in het Spaans bij. Zo stamel ik nu op verzoek ‘Mi nombre es Miguel’ en kan ik nu wie het weten wil vertellen dat ‘Juanita mi esposa’ is.

Er wordt hier drie keer per dag voor ons een maaltijd gemaakt; de middagmaaltijd is de grootste. Vanmiddag kregen we een heerlijk maal van gebakken rijst met sla, bruine bonen, zoete aardappelpuree en avocado. Ik heb het er flink van genomen, zeker omdat voor de middag een flinke wandeling gepland stond.

De wandeling voerde ons het dorp in. San Juan de Concepción is slechts een paar ‘calles’ groot, waarvan het merendeel een zandpad is. We bezochten een aantal plaatselijke handwerklieden: een huis waar ze houten speelgoedauto’s maakten (behoorlijk grote, overigens) en een mevrouw die uitermate kunstig van kalebassen sambaballen wist te maken.

We kregen een demonstratie van het proces: eerst wordt de top van de kalebas (een vrucht die hier aan bomen groeit) gezaagd. Met een lepel wordt daarna het vruchtvlees uit de kalebas gepeuterd, om hem daarna uit te koken. De buitenkant wordt daarna met een machetta schoon geschraapt en kleurig beschilderd. Als de verf eenmaal droog is en het handvat is bevestigd, wordt razendsnel met een kort stukje mes een patroon uit de maracas gegutst. Het eindresultaat is verbluffend, door zijn eenvoud en zijn inheemse charme.

De dag is echter nog niet voorbij. Vanavond wonen we nog een ´lezing´ bij over ´overconsumptie´. Ben benieuwd hoe dat zal zijn. Het is hier een beetje een hippieoord, met neohippies, maar ook de wat rijpere originele exemplaren.  Flower power!

1. Een autofabriek 2. Judica met verf op haar handen 3. Een van de vele handen 4. Een wandeling over de dorpstraat 5. Michiel met Papegaai 6. En Judica ook 7. Spits 8. Honeymooners