Liefs uit Nepal

Inmiddels ben ik alweer een week in Nepal. We hebben elkaar dagelijks gesproken en toch lijkt het soms alsof je er helemaal niet bent, alsof je een fantasie bent, ontsproten aan mijn dromen. Zelfs als ik je met beeld en geluid voor me zie op de computer, zelfs dan is het onwerkelijk. Ben je wel echt?

Na een week hier in het verre Nepal begin ik echt heimwee te krijgen. Niet zozeer naar thuis, naar het land en de gemakken die ik zo gewend ben. Ik zou bijna zeggen, integendeel. Kathmandu is een prachtige stad, hoe smerig het er soms ook is en hoeveel problemen er ook nog zijn die om een oplossing smeken. Nee, mijn thuis ben jij.

Vroeger was dat anders voor mij. Toen was mijn thuis mijn fysieke plekje op de wereld. Ik heb dat nodig, een referentiepunt, een baken van vertrouwde veiligheid. Mijn huis in Dordrecht was dat, maar jij hebt die rol overgenomen. Het is misschien raar om je zo met een huis te vergelijken, maar ik denk dat je begrijpt wat ik probeer te duiden.

’s Avonds, na het eten, hebben Johan, Stefan en ik vaak nog wat zitten napraten. De namen Suzanne en Sophie kwamen daarbij veelvuldig langs. Omdat we alledrie ongeveer even oud zijn (en ik ben gek genoeg de oudste), zitten we ook alledrie in dezelfde fase. Met Stefan had ik een gesprek over kinderen en ambities. Ik vroeg hem wat hij en Sophie hadden afgesproken over carrière en kinderen. Stefan is een nogal ambitieuze man en ik had zijn antwoord dan ook niet echt verwacht: hij zei dat ze besloten hadden dat de carrière van Sophie voor zou gaan. En dat vond ik mooi om te horen.

Ik hoop dat je de mini-kaartjes die ik voor je heb gemaakt leuk vindt. Ik wilde graag iets voor je maken dat blijvend was, juist ook omdat je eigenlijk maar zo weinig ‘tastbare bewijzen’ hebt voor mijn liefde voor jou. Misschien vind je de kaartjes klein; misschien had je gehoopt op lange brieven. Dan mijn excuses daarvoor. Maar voor mij zijn juist die kleine, bijna onverwoestbare kaartjes, een belangrijk symbool. Dertien kaartjes voor een verbond dat we op de derdiende van het twaalfde jaar van deze eeuw aan willen gaan. Ik wil niet meer zonder je.

Aan mij zal geen groot dichter verloren gaan, maar omdat ik ook al nooit voor je zing, wilde ik me toch graag aan een gedichtje wagen:

6 vleugels, 7 duizend kilometer ver
2 collega’s, 3 achtergebleven liefdes, 13 dagen lang
30 miljoen mensen, 120 verschillende talen
De cijfers duizelen me, maar houvast heb ik aan 1

Die ene, mijn liefde voor altijd
Mijn muze en mijn veiligheid
Een bestemming en een heim
Wil jij alsjeblieft die ene zijn?

 

Geef een reactie