0

Shark love

Het eiland is een paradijsje. De omgeving (voor het eerst echt in de Caribean), de mensen (en alle talen die op 2 vierkante km gesproken worden), het eten en de bars (Mango colada is echt heerlijk) en het onderwaterleven. We beginnen al een beetje in het ritme te komen, vanmorgen lekker in een bamboedakhutje aan de zee ontbeten en op naar de duikschool. Het is raar om niet te hoeven werken, ik voel me zelfs een beetje schuldig. Zij zorgen dat er volle tanks op de boot komen en leggen de duikspullen voor ons klaar. Het enige wat wij hoeven te doen zijn de loodgordel, vinnen en het masker meenemen. Wat een luxe.

Helaas met een grote groep op pad, het was toch wel luxe op Koh Tao met max 4 pers. per DM. Enfin, onder water is het heerlijk en ik houd afstand van de minder ervaren duikers om te voorkomen dat ik door hun vinnen geraakt wordt. We zien mooie dingen, de duik is goed maar niet echt specatulair… trumpetfish, cowfish en een grote langoeste.

Na een kort interval op het land, waarbij ik puppy ‘Gypsy’ vertroetel vertrekken we weer. Als we in het water liggen en afdalen tikt Michiel me aan, onder ons zwemt een prachtige verpleegsterhaai (nurseshark) en ze blijft ons de hele duik volgen. Ik merk dat ik bijna dezelfde gevoelens voor de haai krijg als ik voor puppies heb. Het verbaast me, want de haai kan ik beter niet aanraken (ivm bacterien van land waartegen ze geen weerstand heeft) en ze luistert ook niet echt. We komen nog een Lionfish tegen; hier zijn lionfish niet zo gewenst, ze eten alle vissen op en halen zo hele riffen leeg totdat er alleen lionfish zijn. Er hangt dan ook een bordje: save the ocean, eat a lionfish. het is een niet inheems vissoort die geen natuurlijke vijanden heeft. Gary (onze DM) verteld ons dat hij probeert om de verpleegsterhaaien de lionfish te laten eten. Vaak nemen ze een speer mee zodat ze de lionfish kunnen doden en voeren ze ze dan aan de haaien (of laten ze achter). Ik kreeg bijna de slappe lach onder water toen Gary probeerde om de verpleegsterhaai met geluid ertoe te bewegen de lionfish op te eten.

Verder nog prachtige roggen gezien en vanavond nog een nachtduik. Nu zitten we heerlijk ontspannen op ons balkon met zeezicht. Het leven is goed, en dan te bedenken dat we over een week alweer thuis zijn. Dus nu nog maar extra genieten en aan mijn kleurtje werken.

Pintje in de pool

Het leven als duikmeesters (want ook ik ben inmiddels klaar met mijn opleiding), is tamelijk eentonig. Ik klaag niet, want ik houd wel van een beetje regelmaat. ‘s Ochtends naar de duikshop, materiaal uit het washok opruimen, tassen voor de duikers klaarzetten, een paar nieuwe duikers ‘aankleden’ in de materiaalkamer, kopje koffie, duiken, materiaal spoelen, met de duikers wat over vissen praten en hun logboeken invullen, dan misschien nog een biertje drinken met de duikstaf terwijl de zon in de zee zakt… geen vervelende regelmaat.

Toch is het leuk als er zo nu en dan even iets anders gaat. Na een stressvolle dag in het water en in de shop (‘hoe staat de pet van de baas vandaag?’) gaan we meestal op een van onze vaste stekkies wat eten: schnitzel bij Bam Bam, curry bij Pranee’s, fried rice bij Tukta of een gevulde omelet bij Yang’s. Maar gisteren niet: we waren uitgenodigd voor de pool party bij David Jones’ Locker, de duikschool waar de hoog-technische vriend Kris van onze Nederlandse instructrice Marielle werkt. Elke vrijdag is het daar feest in en rondom het zwembad. Met gratis barbeque!

Wij stonden natuurlijk vooraan voor een paar verseverbrande spiezen met grote stukken kip, paprika en ui. Heerlijk! En na spies, maïs, gepofte aardappel en wat gekeuvel richting zwembad. Feitelijk geen grote verandering, want de bar grenst letterlijk aan het water. Vanuit het water een pilje bestellen heeft z’n hele eigen charme. Judica’s waterdichte camera mocht mee en we hebben in alle meligheid dan ook de nodige malle kiekjes gemaakt. Zo zijn er plaatjes van Judica die probeert op een opblaasbare banaan te klimmen, beelden van duikinstructeurs die (verloofd en al) toch hun ogen niet van al het vrouwvolk af kunnen houden en natuurlijk een aantal obligate gekke bekken.

Oh, en ik ben een klein handeltje begonnen. Op het eiland worden kaarten met de meest voorkomende vissen verkocht. Handig om uit te leggen (of na te zoeken) wat er beneden zoal zwemt. Zelfs de meest eenvoudig uitgevoerde kaarten gaan nog voor 600 baht (15 euro) over de toonbank. Dat kan natuurlijk ook anders. Na 5 dagen achter de computer (Judica: is het nou nog niet klaar? ik mis je!) alle vissen op een rijtje gezet te hebben, heb ik vandaag bij een klein drukkerijtje op het eiland mijn eigen viskaarten laten maken… voor een fractie van de prijs. Nu zien of ik mensen kan interesseren om mijn kleine geplastificeerde almanak voor 200 baht aan te schaffen. Zij blij, ik blij. Zo zie je maar, ook in het paradijs wordt handel gedreven. Had ik trouwens al gezegd dat we hier tegenwoordig elke dag flinke hoosbuien hebben? Het paradijs is een beetje ontregeld…

1. Michiel en Marielle 2. The pool 3.  Pintje in de pool 4. De dames zijn nog niet overtuigd 5. Uiteindelijk in het water, en dan worstelen 6. wat acrobatiek 7. Samen met Marielle 8.  even aanvallen 9. en weer goedmaken 10. schatje 11. ook hij valt aan 12. Samen op het banaanachtige drijfding 13. Wat is ie sterk 14. en weer onder water 15. voetshot

Samen onder

Je zou zeggen dat samen een opleiding tot duikmeester volgen ook betekent dat je vaak samen duikt. Mis! Judica en ik duiken bijna nooit samen. Assisteren bij de cursus van een instructeur doe je meestal alleen en onze programma’s lopen noodgedwongen nogal eens uiteen. Des te leuker is het dan ook als we toch weer eens samen onder kunnen gaan.

Gisterochtend maakten we een dubbele duik bij Chumphon Pinnacle, een van de diepere en verder afgelegen duiklocaties van Koh Tao. Een dubbele duik daar is als een klein feestje, want het is er erg mooi en zo vaak komen we er niet.

Jammer genoeg is het water op veel plaatsen rondom Koh Tao de laatste tijd wat troebel. Het regent hier ‘s nachts nogal eens en daardoor spoelt een hoop viezigheid het water in. Maar op onze dubbele duik was het water best heel helder! Gemakkelijk konden we een meter of 15 vooruit kijken. Meer duikscholen hadden plannen op dit mooie plekje en toen we kopje onder gingen zagen we in eerste instantie meer duikers dan vissen. Het leek wel alsof we een school duikvissen zagen. Bijzonder, maar ook een beetje jammer.

De eerste van de twee duiken konden we niet samen maken, maar de tweede duik was het pret. Judica nam een leitje mee om wat van de rotsen in kaart te brengen en ik kon haar vanuit mijn eigen herinnering al wat rondleiden. Met z’n tweeën duiken is heel bijzonder. Met meer mensen voelt het toch al snel als een soort excursie, maar als je maar op één iemand hoeft te letten, ben je veel vrijer. Zegt je intuïtie ‘linksaf bij de volgende rots’, dan kun je dat gewoon doen en hoef je niet in conclaaf met de duikleider.

We zagen allerlei mooie dingen onder water: grote baarzen en garnalen, kleine gele kubieke visjes, veel gestipte en gestreepte visscholen en prachtige roofvissen. Heel aangenaam. En nog leuker: omdat we samen waren konden we ook ongestoord onderwater eens een knuffel of een (moeizaam) kusje uitwisselen. Niemand die het ziet of die het stoort.

Landrottig

“De boot is stuk!” Dat bericht bereikte ons vanochtend via-via in de duikshop. De reparaties duurden de hele dag en zijn waarschijnlijk pas morgen klaar. Verplicht een dagje aan de wal blijven dan maar. En dat is best raar, want we zijn onderhand behoorlijk aan het ritme van het duikmeesterbestaan gewend geraakt. Elke dag rond 9 uur naar de shop, spulletjes inpakken en klanten helpen in te pakken. Dan nog wat lummelen, Internetten en kletsen en richting de boot. Op de boot een ochtendduik en daarna een fruitsnack. Na de middagduik volgt dan nog wat nakaarten, zonnebaden en opruimen. Een makkelijk en regelmatig bestaan.

Enfin, vandaag bleven onze flippers dus droog. En dat is eigenlijk helemaal niet erg. Ik heb vandaag wat tijd met m’n neus in de boeken gezeten. Er slingeren allerlei leuke boekjes rond in de duikshop vol met info en plaatjes. Judica werd het lummelen rond de middag zat en is in de namiddag nog maar wat gaan snorkelen met Chris en Sara. Dat is het gemakkelijke van zo’n klein tropisch eiland: de zee is altijd op loopafstand.

Omdat we zo’n ordelijk leven leiden is er eigenlijk maar heel weinig te melden. Misschien dus wel leuk om een klein inkijkje in het onderwaterleven te geven. Toen ik voor het eerst ging duiken had ik nogal mijn bedenkingen over het hele onderwatergebeuren. Al die spullen, al dat water boven je, ademhalen onder water… Heel veel vragen en bedenkingen. Inmiddels hebben Judica en ik een hoop bijgeleerd en weten we dat de apparatuur die we gebruiken uitermate veilig en betrouwbaar is. Duiken is door de technische vooruitgang een zeer veilige hobby geworden (wereldwijd gebeurt op slechts 0,04% van de duiken een ongeluk). En ademhalen onder water is eigenlijk lang niet zo moeilijk als ik had gedacht.

Eigenlijk is duiken een soort onderwater tai-chi: de essentie van een goede duik is rust. Snelle bewegingen zijn uit den bozen. Ga mee met de stroming, laat de benen bungelen, de armen vallen en geef de schouders rust. Judica en ik hebben minder hoofdpijn, nekpijn en andere lichamelijke ongemakken dan ooit te voren. Met een uitzondering: mijn hoofd zit vol bulten van het doorlopend stoten tegen de lage deuren en plafonds op de boot. Je kunt natuurlijk niet alles hebben.

Morgen gaan we hopelijk weer het water in, maar de kansen zijn 50/50. De lagers van het roer moeten vervangen worden en omdat de onderdelen daarvoor van het vaste land moeten komen, kunnen de reparaties pas morgenochtend beginnen. Maar veel langer moet het toch niet duren. Ik mis de engelvisjes en de deining van de zee en krijg al wat last van landrot…

“Dive from hell”

Gisteren hebben we al heel wat mensenlevens gered, maar dat was feitelijk kinderspel vergeleken met de goede daden die we vandaag verricht hebben. Onze tweede dag van de Rescue Diver cursus stond in het teken van het ‘echte werk’. Vanochtend eerst in ondiep water een paar bewusteloze duikers naar het strand slepen. Het was een heel gedoe en gesjouw. Terwijl we de duikers (Gloria en Misha waren vrijwilligers) mond-op-mond beademden, moesten we hen en onszelf ontdoen van hun duikuitrusting. Daarna mochten ze als aardappelzakken op onze rug gehangen mee het strand op. Het is hier op het eiland zonder uitzondering warm, dus je kunt je voorstellen dat ons bij al dit gehannes behoorlijk het zweet uitbrak.

Al een paar dagen wordt door duikinstructeur Ed gefluisterd over de ‘dive from hell’, het epitoom van ellende onder water. Of althans, zo werd het gepresenteerd. In werkelijkheid bleek het vooral dolle pret. Met z’n vijven gingen we op pad voor een ‘hele gewone’ duik. Al bij het optuigen op de boot werd er druk gespeculeerd op wat er allemaal los en mis zou kunnen gaan. Eenmaal onder water kregen we de volle laag: volgelopen maskers, paniek, wegdrijvende flippers, een stikstofdronken duiker die vissen probeert te beademen, vechten onder water, verloren loodgordels, gaat u zo maar door. Gelukkig waren we er telkens op tijd bij en konden we al het gesimuleerde leed op deskundige wijze verhelpen. We zijn kortom geslaagd voor de test, nota bene bij slecht zicht in troebel water!

De Nederlandse enclave die Impian Divers heet stond vandaag natuurlijk voor nog een andere uitdaging: Nederland-Denemarken. Voor zover er onder personeel en studenten animo was (verbazingwekkend veel duikers hebben een hekel aan voetbal) toog iedereen naar de ‘Safety Stop Pub’ om in alle comfort en veiligheid in de wedstrijd te duiken. Ondergetekende is geen groot oranjefan en kwam daarom pas na een kwartier in de tweede helft het cluppie versterken. Er werd ingetogen gejuicht en op gepaste wijze genoten, dit alles natuurlijk onder het genoegen van heel wat… water! Want duikers zijn verantwoordelijke mensen.

Voor de komende dag staat wat ontspanning op het programma. Om ons duiklog tot de vereiste 20 duiken aan te vullen mogen we morgen ‘um sonst’ mee naar een van de favoriete duikplekken om een dubbele diepduik te maken. Dat belooft veel ‘oh en ah’. Om wat terug te doen voor de visjes en het blekende koraal legt de boot daarna nog even aan bij een rif voor wat onderwater schoonmaakwerk. Er ligt helaas nog best het nodige afval tussen de onderwaterflora en dat is goed voor mens noch dier. Dus weg ermee. Morgen dus twee ‘Dives from Heaven’ en een ‘Dive to do well’.

1. Avery als Oranje-hooligan 2. De mini-kombuis van onze boot 3. Instructeur Ed frummelt wat 4. Vlnr; Michiel, Misha, Dennis en Gloria 5. Foto op het bovendek 6. Zicht op zee

Diploma op zak

Met ons kersverse PADI Open Water Diver diploma op zak leek het ons een goed idee het er maar eens een dagje van te nemen. Niks onder water: voor de verandering eens zien wat het eiland boven water te bieden heeft. Onze buurman hier heeft een Internetcafé en verhuurt daarnaast scooters, dus we hebben hem maar eens om geschikte uitrusting gevraagd. Resultaat: een hip uitziend bromding met brede banden.

Koh Tao is nog niet zo heel lang geleden bewoond geraakt en heeft dus nog niet zo heel veel goed begaanbare wegen. Feitelijk is er maar één ‘doorgaande’ weg. Die betonweg loopt van het noorden van het eiland naar het zuiden en verbindt de drie grootste dorpen met elkaar. Ons dorp zit halverwege die ‘snelweg’ en na kort overleg besloten we om maar richting het noorden te gaan. Vijftien minuten later stonden we al aan het einde van de weg. Koh Tao is niet zo groot.

We hebben dus maar even rondgekeken in het dorpje aan het einde van de weg en zijn daarna naar het zuiden gereden. Tien minuten later kwamen we ook daar aan het einde van de weg. Het huren van een scooter is hier duidelijk minder nuttig dan gedacht. De dikke banden deden echter denken dat de scooter ook wel off-road zou kunnen. We hebben het geprobeerd, maar met z’n tweeën op een fiets lukte dat in elk geval niet. Off-road is hier namelijk meteen ook behoorlijk ruw terrein.

Uiteindelijk vonden we in het zuiden een mooi strand en zijn we daar maar neergestreken. Het water was ondiep in de baai en niet erg geschikt om te zwemmen. Het was trouwens ook nog behoorlijk warm. Evenzogoed een heerlijk en idyllisch plekje.

Na een gepaste hoeveelheid lezen, relaxen, snacken en soezen zijn we terug naar ‘huis’ gegaan. Onderweg hebben we nog eens overlegd wat we nu met ons duikbrevet willen gaan doen. Conclusie: we gaan gewoon verder duiken. Na een funduik morgen beginnen we overmorgen met de Advanced Open Water cursus. Dat klinkt als heel wat, maar is feitelijk gewoon een excuus om 5 verschillende en leerzame duiken te maken. We mogen dan wat dieper, leren navigeren, maken een duik in het donker, leren beter te drijven en gaan een duikcomputer gebruiken.

Voor het eten op ons vertrouwde plekje (geen ander restaurant voldeed aan onze vele criteria) ben ik nog even alleen met de scooter op pad gegaan. We kregen de scooter met een lege tank en moesten er dus van tevoren benzine in doen. Na ons korte ritje vandaag was er nog veel benzine over en die moest natuurlijk op…

Ik ben richting een uitkijkpunt gereden, tamelijk hoog. Na twintig minuten klimmen en klauteren op de fiets, meestal over beton, maar vaak ook over opgedroogde modder, had ik een prachtig uitzicht op Mango bay. Natuurlijk was ik vergeten een fotocamera mee te nemen, maar dat mocht de pret niet drukken. De terugweg was zo mogelijk nog listiger: de scooter had een automaat en liet niet op de motor remmen. Ik vermoed dat de remmen inmiddels flink versleten zijn. Bij terugkomst werd de fiets grondig geïnspecteerd. Daarna lekker gegeten, bijtijds naar bed en op naar onze eerste ‘funduik’.

Verlenging van de dode ademwegen

Ontwaken op een tropisch eiland niet veel groter dan 20 vierkante kilometer. Dat is een beeld met dromerige randjes. En toch is dat precies wat wij vanochtend meemaakten. Een bijzondere ervaring. We zijn de dag rustig begonnen. Rond half tien zijn we opgestaan, hebben we wat wasgoed ophangen en zijn we op zoek naar een ontbijt gegaan. Wat fruit, muesli, yoghurt en warme koffie voldeden aan alle verwachtingen en behoeftes. Een fijn begin van de dag.

Daarna langs de duikschool. Bij het ontbijt hebben we nog eens goed overwogen wanneer met een duikcursus te beginnen en eigenlijk is er weinig reden om verder uit te stellen. Morgen dus maar. Voor Robert de duikleraar geen probleem. Voor vandaag gaf hij ons nog wat snorkelspullen mee en deed hij het voorstel in de middag vast met wat theorie te beginnen.

We moesten even zoeken om een goede plek voor wat snorkeloefeningen te vinden. Judica had al eerder gesnorkeld, maar voor mij was alles nieuw. Ademen onder water had ik bij twee eerdere introductieduiken al weleens meegemaakt, maar tussen vissen en koraal zwemmen niet. Een spannend en inspannend avontuur. We zagen veel koraal. Wit, heel bijzonder, maar een veeg teken. Het is de afgelopen jaren te warm geweest, waardoor de algen die normaal in het koraal leven en het zijn kleur geven, nu het hazenpad hebben gekozen. Een teken van ‘global warming’?

In het water zagen we allerlei klein leven. Visjes, vissen, hele scholen vissen. De nieuwe camera kan zwemmen en mocht mee. We hebben naar hartelust foto’s gemaakt. Sommige zijn best goed gelukt, maar het zicht was niet perfect en maakte de meeste foto’s wat troebel. Op onze duikcursus mogen we zelf niet fotograferen (een regel van de duikbond), maar er gaat een duikinstructrice in opleiding mee en die is met wat bonbons waarschijnlijk wel te overtuigen ons de helpende hand te bieden.

Om vier uur vanmiddag zijn we op de duikschool langs gegaan voor de eerste theorieles en het nodige papierwerk. Medische verklaring, aansprakelijkheidsbepalingen, regels van de duikbond, et cetera. Noodzakelijk kwaad, maar wel een teken van een goed georganiseerde onderneming. De theorieles bestond uit een video die veel van wat we bij onze eerdere zwembadduik hadden geleerd en meegemaakt weer bovenbracht. Nuttig, maar soms een beetje lachwekkend en langdradig. Zo leerden we dat de snorkel en ook het ademapparaat van de persluchtinstallatie feitelijk een verlenging van het dode ademapparaat vormden. Interessant, maar toch ook wel een beetje… morbide.

Als we onze broodnodige nachtrust, ditmaal in een andere hut – gisteren konden we een tijdelijke hut betrekken, de identieke hut waarin we nu slapen is van de duikschool – hebben genoten, begint het avontuur morgenochtend om negen uur. We gaan dan naar een rustige plek om de basis te leggen. De les duurt tot 1 uur. Judica gaat zeker voor haar Open Water brevet, ik beslis morgen of ik ‘all the way’ wil gaan.

Klein paradijs

Na een paar onverwachts leuke dagen in Bang Kok was het gisteravond weer eens afscheidtijd. Het reisbureau waarmee we ook naar Bangkok reisden, kon ons ook een combinatieticket bus-boot naar Koh Tao aanbieden. Om zes uur gisteravond stapten we dus op de bus naar ons kleine paradeiland aan de oostkust van Thailand. Noordelijker gelegen dan Koh Phangang en Koh Samui was de voorspelling dat de reis niet lang zou duren en we ‘s ochtends al rond 9 uur zouden aankomen.

De reis bleek inderdaad heel kort. Rond half 8 gisteravond vertrokken we met iedereen vanuit Bangkok. Om half drie vannacht (!) werden we uit de bus gezet bij het veer naar Koh Tao. Nogal vroeg dus. Tot onze verbijstering vertrok het veer echter pas om 7 uur ‘s ochtends en moesten we nog ruim 4 uur wachten. We hebben dus maar wat geprobeerd te slapen op de picknictafels aan de kade. Maar goed, dat kleine avontuurtje daargelaten verliep alles verder voorspoedig. Het eiland is prachtig, met palmbomen en azuurblauwe baaien.

Om alle proppers van de diverse duikscholen op het eiland te ontlopen zijn we direct vanaf de boot een internetcafe in gevlucht en hebben we op Internet het telefoonnummer van de Nederlandse duikschoolhouder die Judica eerder al had gecontact opgezocht. Met ons kraaknieuwe, in Bangkok gekochte Thaise telefoonnummer hebben we de man (Robert) opgebeld en voor we het wisten stond hij al voor de deur van het cafe. Een hele aardige man die rust en betrouwbaarheid uitstraalt. Niet onbelangrijk.

Duikcursussen hebben op het eiland tamelijk vaste prijzen, maar als bonus kon Robert ons ook drie gratis overnachtingen per geboekte cursus aanbieden. Daar konden we geen nee op zeggen natuurlijk, zeker ook omdat de huisjes er heel leuk uit zien en ook na de cursus nog beschikbaar zijn. Judica gaat sowieso de cursus doen en als de eerste dag bevalt, doe ik hem ook helemaal. Dat betekent dat we dan in elk geval 7 dagen op dit prachtige eiland zijn. Maar ik vermoed dat daar nog wel wat daagjes bij zullen komen…