It’s all about the ladies

Vanochtend waren we weer getuige van een typisch Moskouse aangelegenheid. Gezeten aan een klein IKEA tafeltje in de hal annex keuken passeerde ons halverwege twee boterhammen een wat oudere man. Een Rus. Hij liep in een wat armetierig hemdje en een vodderige broek. Na tien minuutjes kwam hij terug van de douche en ging terug zijn kamer in.

Eerlijk gezegd dachten we dat de man vrijgezel was, maar de vrouwenstem die niet veel later van zijn kamer kwam, verried iets anders. Ze klonk erg jong, zeker 20 jaar jonger dan de man. Na een kwartiertje flarden van hun gesprek (enkel Russisch) te hebben aangehoord, kwam de ontknoping van het verhaal net voor onze nieuwsgierigheid ons te kwaad dreigde te worden. De vrouw stapte naar buiten, even grijs als de man en gekleed in een niet al te sjiek coltruitje. Het stel bleek gewoon een shabby Russisch echtpaar. Of toch niet?

Nadat mevrouw haar lippen zorgvuldig had bewerkt met haar lippenstift, toog ze terug haar kamer in om nog geen vijf minuten later terug te komen. Ze leek wel een tsarina! Getooid met een bontmuts en gehuld in een uiterst elegante bontjas was ze van een lelijk eendje in een… wat oudere zwaan veranderd. De man zag er overigens nog altijd shabby uit.

Waarom dit nou zo typisch Moskous is? Op straat lopen alle vrouwen er als catwalkmodellen bij. Prachtige jassen, duren schoenen, tasjes van designers, het kan niet op. Maar navraag leerde ons dat de meeste van hen helemaal geen geld hebben voor al die luxe. Ze lenen zich vaak een breuk om en goed uit te zien, om een iPhone te kunnen showen en een ‘rijk’ leven te lijken te leiden. Maar thuis is het bittere armoede. Uiterlijk vertoon is hier belangrijk, vooral voor de dames. Want hoe ongelukkig je ook bent, je wilt niet dat anderen dat aan je kunnen zien…

Circus

Het was vandaag circus in Moskou. Afhankelijk van hoe je het bekijkt is Moskou eigenlijk altijd een groot circus. Maar vandaag hebben we een cirkeltje geprobeerd te maken: met de metro ringlijn 5 zijn we van halte getrokken, in de wetenschap dat juist op die lijn prachige metrostations zijn gebouwd. We werden gelukkig niet teleurgesteld. Er waren echt een paar prachtige stations bij, met enorme kroonluchters die het station met TL-buizen opfleuren en grote mozaïeken die de macht van de voormalige Sovjetunie verheerlijken.

Maar wat misschien nog wel het meest opzienbarende van onze metro-ervaring was, is de enorme souplesse van het ssyteem. De Metro is als een lichaam waarin je op elke plek de hartslag kunt voelen, er zit een strak ritme in en alles volgt dat ritme. De mensen lopen in het ritme van de Metro, de treinstellen arriveren en vertrekken precies op de maat en zelfs in de soms immens lange roltrappen is met wat goede wil het kloppen van het ondergrondse hart te voelen. De Moskovische Metro leeft en is kerngezond.

Een grappig verhaal, ons verteld door twee Nederlandse reizigers die vandaag in ons hostel arriveerden, gaat ook over de metro. Net als in Nederland gebruikt de Metro in Moskou tolpoortjes met chipkaarten. Het systeem werkt alleen volgens een iets andere filosofie. Waar je in Nederland voor dichte poortjes staat, staan in Moskou alle poorten wijd open. In Nederland openen de poorten (met wat geluk) als je er je pasje voor zwaait. In Moskou gaan de poortjes alleen dicht als je niet betaalt. En hoe! De ontwerper van het systeem, beslist een sadist, heeft bedacht dat wanbetalers flink voor gek gezet moeten worden. Ga je een poortje door zonder betalen, zo ervoeren onze Nederlandse medereizigers aan den lijve, dan schiet er op kniehoogte meteen een struikelstang tussen je benen en begint er een opgewekt circusmuziekje te spelen. “Dus jij denkt dat je bijzonder bent en niet hoeft te betalen? Vermaak ons dan maar met wat acrobatiek!”

Een lesje Russisch

Even kort tussendoor: wie wil er Russisch leren? Iedereen schreeuwt hoe moeilijk Russisch is, maar de toverformules om een glimlach te toveren zijn best eenvoudig. Een paar woordjes Russisch doen wonderen! Dus, wie doet er mee? Wat je in Rusland moet weten:

Wij gaan er straks nog maar eens even goed op studeren. Vanavond hebben we van wat aardige mensen op een Russisch feestje (geen Wodka, gek genoeg) al wat hulp gekregen. Zoals je kunt zien is Russisch bepaald een tongenbreker en is het goed uitspreken van zelfs de meest eenvoudige woorden al een hele tour…

Een dagje ‘kou

De eerste dag op reis. Dat wil zeggen, gisteren hebben we al een hele dag gereisd, maar omdat we die dag nog in Enschede begonnen zijn, is vandaag toch eigenlijk pas de eerste echte reisdag. Volledig naar wens zijn we de dag vandaag pas laat begonnen. Rond een uurtje of 10, om precies te zijn. Nog steeds 8 uur Nederlandse tijd, maar het voelde hier heel luxe.

Gisteren kocht ik op het vliegveld nog snel twee paar herriestoppers en daar heb ik zeker geen spijt van gekregen. De tig-baans weg waaraan ons hostel (vol met aardige mensen, overigens) ligt, maakt de hele dag door een hoop kabaal. Indrukwekkend, zeker als er een politieauto langs scheurt, onderwijl vreemde geluiden producerend; een soort kikker die ‘rabbit’ zegt.

Wat doe je het eerst als je in Moskou bent? Een logische vraag met een logisch antwoord: je geeft toe aan alle clichées en gaat naar het Rode plein. Twee haltes met de oranje metrolijn 6 (‘Kaluzhko-Rizhskaya’) en we waren al een aardig eind in de goede richting. Een fijne wandeling (niet eens zo koud) over de Varvarka straat en daar was het opeens: een inmens indrukwekkende verzameling gebouwen! Eenmaal op het plein werden we overdonderd door de grootsheid; en niet te vergeten ook door het gevoel ‘in een foto beland te zijn’. Heel bijzonder.

De grote rode muur van het Kremlin valt meteen op. Je kunt hem gewoon niet missen. Daarna valt je oog weer meteen op St. Basil basiliek. Zo kleurig en… ongewoon. Na een wandeling over het plein en een bezoek aan Gum hebben we de basiliek bezichtigd. Met een list (een oude studentenpas van ondergetekende) konden we de kerken met korting bekijken. Wat we zagen was totaal anders dan verwacht: onder een dak bevinden zich 10 kapellen, op de bordjes optimistisch als ‘kerken’ aangeduid. Elke kapel bood onderdak aan uitgebreide verzamelingen iconen. Bovendien had elk kapelletje ook zijn eigen ‘geheime’ ruimte waarin alle mystieke rituelen plaatsgevonden zullen hebben. Och, en koud dat het er was!

Op het Rode plein stond overigens een ijsbaan, gesponsord door Gum. Een enorme baan waarop de happy-few van Moskou uitgebreid plezier en aandacht hadden. Na een bezoekje aan Gum — een warenhuis / shopping mall waar de Bijenkorf een armzalig marktkraampje bij is — begrepen we de schaal van de ijsbaan beter. Gum is enorm! Het gebouw bestaat uit drie klassieke passages, elk drie verdiepingen hoog, verbonden door gangen en luchtbruggen en overkapt met een indrukwekkend glazen dak. In Gum zijn alle grote, dure merken vertegenwoordigd. Wat een pracht en praal!

Een gids, staand op een trapje bij de ijsbaan, kon niet voorkomen dat we meeluisterden toen hij vertelde over Gum nu en vroeger: ooit was Gum een warenhuis dat voor iedereen toegankelijk had. De spullen waren voor eenieder betaalbaar, maar de keus was minimaal. Nu kun je het zo gek niet bedenken of Gum verkoopt het, maar er is amper een Moskoviet die het kan betalen…

En het Kremlin? Daar zijn we niet meer naar binnen gegaan. We waren het wandelen al aardig moe en overdonderd door alle indrukken. Wat een eerste reisdag! Onderweg terug naar het hostel hebben we nog wat inkopen gedaan bij een supermarkt en kwamen we, door een navigatiefoutje, per ongeluk op het drukke metrostation tegenover het Kremlin terecht. We leerden daar dat in Moskou mensen direct zijn en schaamteloos duwen om in de metro te komen. Alsof je door een vloedgolf wordt overspoeld!

Vanavond gaan we naar Marina, de dame bij wie we oorspronkelijk zouden overnachten. Ze geeft een feestje en wij komen het opwarmen ;) Ik denk niet dat we het laat maken, maar het avontuur lonkt…