Een dagje in het park

Poe hee, dat valt nog niet mee, zo’n dagje in het park. Het park op zich viel overigens reuze mee, maar de mensen waren in dit geval voor de lastposten. Het oorspronkelijke plan was om vandaag met een busje het park in te rijden en dan een wandeling van zo’n 3 kilometer te maken. Het busjes moest gehuurd worden en voor de wandeling was een gids nodig, dus we hadden al zo’n donkerbruin vermoeden dat er complicaties zouden kunnen komen.

Vanochtend hebben we in detail naar de mogelijkheden gevraagd. Dat wil zeggen, onze tolk Lo. Een taxibusje was geen probleem en zou om 1 uur ‘s middags kunnen arriveren. Ook een gids kon voor die tijd geregeld worden en de prijs leek redelijk. Tot die tijd zouden we dan nog naar wat aapjes en schildpadden kunnen gaan kijken. Het klonk allemaal goed.

De aapjes bleken leuke beestjes te zijn. Ze werden – à la Pieterburen – opgevangen en gecoacht om terug te keren naar een wild bestaan. In het opvangcentrum waren allerlei soorten slingerapen opgevangen. Leuk en prettig te weten dat men zich hier actief inspant om bedreigde diersoorten op te vangen. De schildpadden waren wat sloom vanochtend, maar ook het aanzien wel waard. Na een kleine donatie kregen we wat voer om een paar grotere exemplaren in de vijver te voeren. Ze hadden aanvankelijk barweinig interesse en moesten echt een beetje op gang geholpen worden. Het voer moest bijna letterlijk hun bekjes in drijven wilden ze toehappen.

Maar toen! Teruggekomen van de schildpadden en goed getafeld wachtte ons een verrassing. Ofschoon we vanochtend niets geboekt hadden, bleek de taxi ons al op te wachten. Dat zou op zich geen probleem geweest zijn, als we niet even tevoren hadden besloten de toer te laten schieten vanwege het weer en de algehele loomheid die over ons was gekomen. Het annuleren van een reeds gearriveerde taxi bleek een groot drama. Er moest bijna een uur over gesproken, geruziet en gediscussieerd worden, zowel in het Engels als in het Vietnamees. De taxichauffeur wilde geld zien, maar waarvoor? Er was nog geen dienst geleverd. Enfin, een heel gedoe met als einde (mede dankzij het kordate ingrijpen van onze Israelische vriendin) een taxichauffeur die met de staart tussen zijn poten afdroop.

Daarna maar wat gewandeld. Een pup die ons al eerder had gevolgd, volgde ons mee dieper het park in. We noemden hem Trotzky en hebben hem veelvuldig geknuffeld. Het werd een wat luie middag die alleen door een klauterpartij naar een uitkijktoren nog wat zweetdruppels te voorschijn wist te toveren. Niet onaangenaam, overigens wel heel mooi.

A bit Hannoying and ‘a Long Bay

Tjonge, dat waren me een paar bijzondere dagen. We waren als aangekondigd op een driedaagse trip naar Ha Long Bay. Dat was ook wel even nodig, want Hanoi is een heftige stad. Ik kon de rust van het dobberen op een baai eerlijk gezegd wel even gebruiken. Ons tripje bestond er uit in Ha Long City op een boot (een jonk, wel te verstaan) te stappen en daarvandaan de wereldberoemde baai van Ha Long op te varen (waar volgens de legende een draak de zee is in gegleden en een heel bijzonder spoor van scherpe eilandjes achterliet). Op de boot zouden we dan overnachten om de dag daarop nog wat gekke dingen te doen en dan ‘s avonds in een hotel op een eiland te slapen.

Twee Nederlanders die we in het ho(s)tel ontmoet hadden gingen mee op de trip, dus dat was meteen al gezellig. In de bus en op de boot ontmoetten we nog twee andere stellen: een (jong) echtpaar uit Israel en twee tropische dames uit Australië. Met z’n achten hebben we dikke pret gehad. Overigens, de tour was zelf ook al dik de moeite waard.

De baai van Ha Long is ongelofelijk. Hij was wat mistig, maar daarop waren we door eerdere bezoekers ervan al voorbereid. De eilanden zijn grillige gevormd en steken als dwaze obstakels uit de zee. Heel bijzonder, zeker vanaf een kleine boot. Onze hutten op de boot bleken van alle luxe voorzien te zijn, dus ook op dat front vielen we met onze neus in de boter. Na een indrukwekkende toch op de baai kregen we een bijzondere grot voorgeschoteld. Als een soort grote muil vormde het uitspansel een bijzondere ruimte in een berg. Binnen werd met mooie verlichting het samenspel van stalachtieten en –mieten onder de aandacht gebracht. Met wat fantasie kon je in sommige van de punten vreemde wezens en dwergvolken herkennen. Overigens lieten sommigge uitsteeksels zich ook prima als (hoe prozaïsch) falussen duiden. Het was al met al een wonderlijk samenspel van ingehouden adem, oh’s en ah’s en gegiechel.

Na een nacht op de boot, die met karaoke werd ingeluid, werden we wakker in de sprookjeswereld die de duisternis ons de dag tevoren had doen vergeten. Prachtig. Een ontbijtje verder togen we richting het eiland Cat Ba, dat voor de helft tot nationaal park is verklaard. Even inchecken in ons hotel aldaar (de elfde verdieping, wat een uitzicht!) en we konden op weg gaan naar onze klauterwandeling in het park. Door een soort half-jungle klommen we richting een roestige uitzichttoren hoog op de berg. Eenzaam stond hij daar, zonder ruimte voor stalletjes, bankjes of andere touristische opsmuk. Heel puur en vol roest. Het bordje ‘maximaal 5 personen tegelijk’ gaf weinig vertrouwen. Zonder piepen van de toren (maar met een paar klaaglijke geluiden van ondergetekende) werd het uitzicht bereikt. Prachtig allemaal.

‘s Middags dan nog een boottochtje naar Monkey Island. De naam deed mij (en anderen) direct aan een beroemd computerspelletje van de late jaren negentig denken. Het eiland bleek niet al te groot en vooral uit een strand en ontoegankelijke rotsen te bestaan. Oh, en apen natuurlijk. Schattige, maar behoorlijke pittige beestjes die er niet voor terugdeinsden om een vervelende tourist over het strand achterna te jagen. De gids (eigenlijk Van geheten, maar vanwege zijn lengte meestal Minivan genoemd) waarschuwde ons dat te dicht naderen van de aapjes weleens op een bezoekje aan het ziekenhuis zou kunnen komen te staan. Enige voorzichtigheid was dus geboden, maar na wat wederzijdse werderwaardigheden te hebben uitgewisseld, kwamen mens en aap steeds nader tot elkander. De wederwaardigheden bestonden overigens voornamelijk uit voedingsmiddelen…

De avond op het eiland Cat Ba bestond uit een vrolijke mengelmoes van rijst met stokjes en bier met een stoelmassage. Oh, en wegens een internationale stroombesparingsactie was er ook nog een klein uurtje kaarslicht. Heel gezellig allemaal. Met een treurig gevoel namen we de laatste ochtend langzaamaan achscheid van het eiland, de baai en onze nieuwe vrienden. Een prachtig avontuur vol romantische grotten, spetteren in kayaks, kletsen met jan-en-alleman en luid gelach…