0

Onder de palmen

Gisteravond rond 8 uur zijn we geland op het vliegveld van Managua. Tijdens de vlucht hebben we geprobeerd onszelf nog wat in te lezen over de lokale gebruiken.  Zo vroegen we ons bijvoorbeeld af hoe we van het vliegveld naar ons hotel zouden komen. Per taxi, dachten we, maar hoe? En wat moest dat dan kosten?

Het ‘hoe’-deel van die vraag loste zich vanzelf op. Eenmaal door de douane werden we overspoeld door chauffeurs in gele shirts die ons op niet al te opdringerige toon hun taxi probeerden aan te prijzen. We hebben er een paar afgewezen, om na het opnemen van een paar broodnodige Cordoba’s toch maar te zwichten. De prijs verraste ons alleen wel een beetje: 20 dollar voor een ritje naar het hotel! We probeerden nog wat te onderhandelen, maar door vermoeidheid overmand gaven we het uiteindelijk maar op. De beste man bleek een gloednieuwe auto te rijden en reed ons keurig netjes naar het hotel. Later lazen we in de Lonely Planet dat zijn prijs feitelijk heel redelijk was, zeker gegeven de hoge benzineprijzen van het moment (ongeveer 30 Cordoba, ofwel 1 euro per liter).

Nu zit ik op het terras van ons hotelrestaurant. Het is hier behoorlijk warm, zo’n 30 graden, en een ware idylle. Er staan grote palmbomen rondom het zwembad en het dak dat me hier tegen de zon beschermt is van palmbladen gemaakt.

Vandaag is plannensmeeddag. Met dank aan Judica’s vindingrijkheid hebben we een lodge in het naburige Masaya gevonden waar we Spaanse les kunnen krijgen, paard kunnen rijden en allerlei mooie dingen kunnen zien. Dat klinkt lang niet slecht; zaak is nu om vandaag er achter te komen hoe we daar kunnen komen. Masaya lijkt niet ver weg te liggen, maar de Lonely Planet waarschuwde al dat busstations hier anders zijn dan thuis. En waar is het busstation eigenlijk?  En hoe komen we daar dan? Enfin, we houden onszelf vandaag nog wel even bezig, als het niet met plannen smeden is, dan wel met poedelen en zonnebaden…

1. Ons zwembad 2. Restaurantje 3. Niet slecht

Gevlogen

De eerste vlucht van onze grote reis zit er alweer op. In alle vroegte, om 7:25u vanochtend vlogen we: van Schiphol, ‘ahead of schedule’, naar Heathrow, London. Judica was de eerste om op te merken dat alle servicetrucks en shuttlebussen hier links rijden. Het kwartje viel pas vrij laat.

Wel een enorme toestand hier. Om te beginnen waren we bijna een half uur bezig (bijna net zo lang als onze vlucht!) om door de ‘fast track security’ te komen. Dat ging allemaal weliswaar vlotjes, maar de vele sihks voor ons (met tulband en haarpennen), moesten natuurlijk allemaal gefoeieerd worden ;)

Met hulp van een vriendelijke Brit (tot nu toe zijn we nog geen andere soort tegengekomen) die Acer laptops verkocht (we lieten hem trots onze MiniMe zien) hebben we een plekje met gratis Internet gevonden. We zitten dus nu op een bankje tegenover WHSmith en zijn boeken clandestien dit ooggetuigenverslag op te stellen. Lezen maakt je medeplichtig!

We gaan nu op zoek naar echte Engelse thee. Judica beseft nog niet volledig dat ‘Engels’ zwart met melk betekent en niet groen met citroen (en zoetjes). Verder merkte ze snedig op dat de mensen hier allemaal op Vief en Roger lijken. Dat is natuurlijk een groot compliment, maar wel opvallend. Britten zijn bijna net zo opvallend anders als sihks en piloten.

Oh ja, over vanochtend: we stonden dus om 3 uur vannacht op, werden vriendelijk uit ons bed gebonjourd en arriveerden met hulp van vriendelijke Enschedeërs ruim op tijd op het vliegveld (P1, rij 13, bij ‘de dijk’, tegenover Martinair; dit als hint voor het geval de auto nog steeds gezocht wordt). Een kopje warme koffie/thee en een paar warme handdrukken/zoenen leiden ons uiteindelijk door de gate. Een zachte vlucht volgde met een nog zachter (zompig?) broodje en een espressokopje jus d’orange. Wordt vervolgd.